Er werden dit lange pinksterweekend nogal wat politieke uitspraken genoteerd. En daaruit viel slechts één conclusie te trekken. Op 13 juni gaat het voor of tegen De Wever. Zo simpel is het.

Tegenover De Wever staat niets. Of beter gezegd: niemand. Niemand verdedigt dit systeem in persoon. Normaal gezien wordt een zetelende regering en een bestaand bestel verdedigd door de uittredende premier, in het beste geval schouder-aan-schouder met de Vlaamse minister-president. Beiden laten het afweten. Yves Leterme heeft zich teruggeplooid op West-Vlaanderen, in de eenzame wetenschap dat zijn CD&V zelfs niet eens door hem verdedigd wil worden. En Kris Peeters houdt zich ver van het strijdgewoel, zogezegd om "de federale logica" te respecteren. Alsof een minister-president niet zou kunnen argumenteren dat samenstelling x of y van de federale regering ook voor Vlaanderen van urgent belang is.

Het resultaat is dat alle partijen, de ene al explicieter dan de andere, erop wijzen dat er gekozen zal worden voor of tegen Bart De Wever. Voor of tegen een als confederalisme vermomd separatisme, voor of tegen een regering die zich werpt op een sociaal-economisch herstelbeleid, of een die dat ook wel wil, maar niet nadat er eerst een groot communautair akkoord gesloten wordt. Alleen: het alternatief is moeilijk te zien, want die andere partijen hebben geen gezicht. Zij samen zijn 'het system'. Voor wie zijn geschiedenis kent: de verzamelde partijen hebben geen Paul Van Zeeland, waarachter ze zich in 1937 met zijn allen schaarden toen Léon Degrelle het Belgische huis bedreigde. Er is geen Patrick Janssens, die in Antwerpen in 2006 de 'silent majority' tegen Filip Dewinter ineens een stem gaf. Vandaag staan de redelijk onpersoonlijke 'allen' tegen een zichtbare maar zichzelf nog steeds als buitenbeentje opstellende Bart De Wever , alsof die welhaast een Zorro is, een Robin Hood. Een eerlijke kaper, een goede boef.

Dat garandeert De Wever nog geen overwinning. In 1994 daagde Guy Verhofstadt in zijn eentje het bestaande Belgische bestel uit, en toch verloor hij de Europese verkiezingen. Maar zelden verliep een verkiezing in zulk klimaat van wantrouwen, van afkeer van de politiek, van onbegrip en ontevredenheid als vandaag. Dat 'momentum' heeft De Wever mee. Of 'de anderen' daar iets tegen kunnen plaatsen, weten we op 13 juni.

Walter Pauli
Politiek commentator