In een pastorale brief aan alle gelovigen vragen de Belgische bisschoppen de slachtoffers van seksueel misbruik, hun naasten en de samenleving om vergeving (DM 20/5). Douglas De Coninck reageert. Douglas De Coninck is journalist bij De Morgen.

Peter Vande Vyvere van het christelijke opinieblad Tertio vond het "een heel expliciete brief". Bert Claerhout van Kerk en Leven was "erg blij met het resultaat". Zelf bracht ik de voorbije weken ettelijke uren door met slachtoffers van pedofiele geestelijken. Mijn reactie op de brief van de Belgische bisschoppen ("aan wie slachtoffer werd van misbruik vragen wij om vergeving") was deze: ik kan dat beter.

Ik schreef een toespraak voor de Brugse bisschop Roger Vangheluwe. Het staat hem vrij mijn tekst te gebruiken bij een eventuele comeback.

'Waarde gelovigen,

Woorden schieten te kort om uitdrukking te geven aan het knagende besef van de blijvende en onherstelbare schade die ik heb aangericht. Er zijn limieten aan wat er te vergeven valt. Ik heb deze limiet overschreden en vraag geen vergiffenis.

De afgelopen weken heb ik gecontempleerd, eerst bij de paters in Westvleteren. Zoals velen onder u allicht in de krant konden lezen, ontving de abt e-mails met een tonaliteit waarvan hij het bestaan niet kon bevroeden. De abdij werd omsingeld door cameraploegen. De ruiten van ons bisschoppelijk paleis werden bekogeld met stenen. En ook dit stond in de krant: in Wevelgem spoorde een lerares in de catechese de kinderen ertoe aan om foto's van mij te verscheuren en te bespuwen. Dit is het punt waarop wij gekomen zijn: het vormsel houdt in dat wij onze kinderen leren haten en spuwen.

Het is in deze omstandigheden dat ik op eigen initiatief de abdij van Westvleteren heb verlaten. Het werd verondersteld een geheim te zijn, maar Facebook heeft het einde ingeluid van dat concept. Mocht u het dus nog niet weten: mijn actuele residentie is de abdij van de trappisten in het Noord-Franse Godewaersvelde.

Wij worden hier gewekt om drie 4s ochtends om te bidden en beëindigen ons laatste gebed rond achten in de avond. Nachtwake, lauden, terts, sext, none, vespers en completen. We kunnen gerust stellen dat wij hier bidden dat de stukken ervan afvliegen. En nu ga ik u iets zeggen, waarde gelovigen. Grote nieuwe inzichten zijn er tijdens deze gebedstonden niet gekomen.

Het enige inzicht dat kwam, trof mij vorige zondag. De tv stond afgesteld op Eén, er bereikten ons beelden van de Gay Pride in Brussel. Wij, hier in de abdij, keken allen geboeid toe. Mijn gedachten gingen terug naar Roeselare waar ik in de jaren veertig opgroeide. In Roeselare hadden wij geen Gay Pride. De enigen binnen mijn omgeving die er misschien een hadden willen organiseren, waren geestelijken. Het waren zij die ons leerden deze zondige gedachten te onderdrukken. De hulp van Hem af te smeken. Dat is wat ik zestig jaar lang ben blijven doen en zie tot waar het ons heeft geleid.

Wat ga ik nu doen, met de luttele jaren die mij resten? Mijzelf verstoppen in alweer een nieuw geheim klooster? Nog vroeger opstaan om te bidden? Mijzelf geselen tot ik erbij neerval? Ik wil wel, waarde gelovigen, maar gaat een van deze keuzes ergens enig leed wegnemen of voorkomen?

Wij, geestelijken, moeten ons beginnen afvragen wat ons tot onze levenskeuzes heeft gebracht. Waar op ons traject zijn wij links gegaan waar wij ook rechts hadden kunnen kiezen? Ik zal het u zeggen: dat was in mijn geval kort na mijn eerste erectie. Ik vraag u zich kortstondig te verplaatsen naar het perspectief van de tiener die ik was in het Roeselare van de late jaren veertig van de vorige eeuw. Zij die mij vormden zeiden mij dat ik mijn zondige gedachten moest opbiechten en Hem smeken om kracht. Zij zeiden dat het een door Hem opgelegde beproeving was en dat ik moest leren waardig lijden.

Alexandra Colen trekt de verkiezingen in met een folder waarin zij zegt: "Dit schandaal is het gevolg van de 'alles kan, alles mag'-mentaliteit die sinds de jaren '60 en '70 heerst. Sommige priesters en bisschoppen deden daar enthousiast aan mee." Het is dus, om zo te zeggen, weer eens de schuld van het Tweede Vaticaans Concilie. Een van de luttele vrienden die mij resten stuurde mij een interne e-mail van mevrouw Colen door. Daarin staat, en ik citeer: "Niet het Vlaams Belang, maar de CD&V is aangeschoten wild tijdens deze campagne. Maak er gebruik van! Een goede plaats om de folder te verspreiden is aan kerken, liefst op plekken waar mensen nog naar een min of meer behoudsgezinde Heilige Mis gaan." Jawel, waarde gelovigen, u leest het goed. Het Vlaams Belang gaat campagne voeren in onze kerken. Mijn misstap wordt electoraal verzilverd door extreem rechts.

Dit is de reden waarom ik heb besloten om het risico van de publieke lynchpartij te ondergaan. Ik wil mij niet langer verstoppen. Wil ik de wereld beter maken dan ik ze aantrof, dan hoor ik te spreken. Het is nooit te laat om kinderen te redden. Waarom kozen zovelen onder ons voor het seminarie? Ik zal u het antwoord geven. Het was een keuze tussen enerzijds als zondaar en viezerik sociaal geïsoleerd te worden door je familie en omgeving en anderzijds de status van - niets meer, niets minder - een heilige.

Celibaat
Dan dat celibaat. Wil men de mensen werkelijk doen geloven dat er priesters zijn die een heel leven lang seksueel inactief blijven? Heeft men al eens nagedacht over wat dan zou moeten betekenen voor hun lichamelijke gezondheid? Zouden onze priesters dan niet, zoals wetenschappelijk onderzoek aangeeft, massaal moeten worden getroffen door prostaatkanker? Ik heb er de Heilige Schrift de voorbije weken nog eens op nagelezen, van voren naar achteren en van achteren naar voren. Daar staat helemaal niks in over het celibaat. Volgens wat wij weten, waren Jezus' apostelen getrouwd. Alleen Paulus, de dertiende apostel, was dat naar verluidt niet. Het was hij die in zijn Eerste brief aan de Korintiërs schreef: "Het is beter te trouwen dan van begeerte te branden."

De eerste pausen hadden vrouwen en kinderen. Het verplichte celibaat is er gekomen onder de pausen Leo I en Gregorius de Grote, ergens in de vierde of de vijfde eeuw ná Christus. Het is er gekomen, zoals wij allemaal weten, omdat de kerk haar eigendommen wou behoeden voor erfeniskwesties. En ook omdat wij allemaal zo gebrand zijn op de cultus van het lijden. Hoe harder je kon afzien, hoe verder je het in de kerk schopte. Nog eens, waarde gelovigen: zie tot waar het ons heeft gebracht. Vandaag klauter je op een vrachtwagen tijdens de Gay Pride, vroeger werd je gewoon priester of non. Het is geen toeval dat monseigneur Léonard zich laatst liet ontvallen dat pedofilie een gevolg is van homoseksualiteit. De goede man ziet weinig onderscheid in zondaars.

De kerk moet ophouden de ideale schuilplaats te zijn voor seksuele delinquenten. Daarom, waarde gelovigen, verlaat ik deze abdij en zult u mij de komende dagen en weken zien bij Phara, De zevende dag, Telefacts en Kanaal Z. Al wie mij uitnodigt krijgt mij in de studio. Ik zal praten, ik zal een persoonlijke getuigenis afleggen. En ik zal hopen dat dit kan helpen voorkomen dat anderen dezelfde stommiteiten begaan. Het lijkt mij nuttiger tijdsbesteding dan de vespers en de lauden.'