Een echte verrassing kan je de beslissing van het kernkabinet om koning Albert uit te sturen naar de plechtigheid rond de 50ste verjaardag van de onafhankelijkheid van Congo niet noemen. De Belgische excellenties die de afgelopen en komende tijd Congo met een bezoekje vereren, moeten stilaan wachtnummertjes trekken om elkaar niet voor de voeten te lopen. Nochtans delen de Europese Commissie, diverse mensenrechtenorganisaties en vele onafhankelijke waarnemers de analyse dat Congo bestuurd wordt door mensen die er, naast het realiseren van buitensporig zelfgewin, alleen in geslaagd zijn zowat alle infrastructuur en staatsorganisatie van hun eigen land te laten verkommeren. De dagelijkse leefomstandigheden verslechteren, de corruptie neemt alleen maar toe en in de conflictgebieden gedragen de eigen soldaten zich als oorlogsmisdadigers.

Mocht de koning zich in die situatie beperken tot het minzaam bekijken van het defilé en het drinken van een glas champagne met Kabila, dan zou hij alleen deze mensen prestige en legitimiteit geven, en zou zijn bezoek een kaakslag zijn voor de gewone Congolees en voor eenieder die wel bekommerd is om de toekomst van Afrika in het algemeen en Congo in het bijzonder.

Mocht je van oordeel zijn dat een boycot van de diplomatieke relaties contraproductief zou werken, en dat een bezoek dus niet geweigerd kan worden, dan stelt zich de vraag welke boodschap de koning daar namens de Belgische regering zal brengen.

Belangrijker dan het symbolische bezoek is immers de vraag welk Congobeleid deze regering nu eigenlijk heeft, want daarover bestaat sinds het vertrek van Karel De Gucht op Buitenlandse Zaken de grootste onduidelijkheid. Welke eisen stelt België aan het verderzetten van de ontwikkelingssamenwerking, welk traject ziet men naar verdere democratisering en de heropbouw van de staatsstructuur, met welke middelen denkt men een einde te maken aan de conflicten die het afgelopen decennium miljoenen slachtoffers hebben gemaakt? Hoe zal men de verkiezingen in 2011 ordentelijk laten verlopen?

Als het enige antwoord van de Belgische regering op die vragen een handdruk van de koning met Kabila is, vergezeld van oorverdovend zwijgen, zou dat bijzonder beschamend zijn.

Yves Desmet
Politiek commentator