Zoals Lenny Kravitz heel toepasselijk zingt: "It Ain't Over Till It's Over". De Oscars mogen dan wel de reputatie hebben om soms zeer voorspelbaar te zijn - en dit jaar waren ze dat inderdaad in grote mate - toch is de race pas gelopen als hij helemaal (af)gelopen is. En wat blijkt dan? Dat er toch telkens weer een of meerdere verrassingen uit de prijzenkast kunnen vallen.

Dat is mijn ultieme en daarom steeds herhaalde argument als mensen mij vragen waarom ik toch de moeite wil doen om, elk jaar opnieuw, in het holst van de nacht op te staan en nog maar eens naar de Oscarceremonie te kijken. Ik doe dat niet alleen omdat het deel uitmaakt van mijn job, maar ook - echt waar! - omdat ik het spannend vind. En dat is ook zo.

Een voorbeeld. Iedereen - van Hollywoodinsiders over fans tot de bookmakers die er weddingschappen over afsluiten - mag dat wel voorspeld hebben dat Jeff Bridges de Oscar voor beste acteur zou winnen voor zijn vertolking in 'Crazy Heart' - en dat heeft hij bij zijn vijfde nominatie inderdaad gedaan - toch zie je tijdens de live-uitzending de spanning op zijn gezicht (en ook op dat van de andere kandidaten) als de enveloppe eindelijk wordt opengescheurd. Jeff Bridges wéét op dat moment dat hij de grote favoriet is, maar hij durft niet te veel of toch niet al te zichtbaar te hopen dat het inderdaad zijn avond zal worden.

De andere genomineerden, van George Clooney over Colin Firth en Jeremy Renner tot Morgan Freeman, weten dat ze in feite kansloos zijn, maar toch klampen ze zich vast aan dat sprankeltje hoop. Je weet tenslotte maar nooit! Dat is telkens weer onversneden suspense en instant-drama op hoog niveau.

De allereerste Oscar die tijdens deze 82ste editie werd uitgereikt, was die voor beste mannelijke bijrol. En dat was ook al zo'n makkelijke pronostiek. Die bekroning moest en zou naar Christoph Waltz gaan voor zijn nazi-vertolking in 'Inglourious Basterds'. En zo geschiedde. De teneur van de avond leek gezet. Beste vrouwelijke bijrol? Natuurlijk én verdiend naar Mo'Nique voor haar rol in 'Precious'. Beste actrice? Sandra Bullock? Natuurlijk!

En net toen ik mij begon af te vragen of ik dit jaar pronostiekgewijs een foutloos parcours zou lopen, slaat de verassing toe. Beste buitenlandse film? Dat zou uiteraard 'Das weisse Band' van Michael Haneke worden, al was 'Un prophète' van Jacques Audiard toch ook niet helemaal kansloos. En wat blijkt? Totaal onverwacht komt daar die onbekende Argentijnse film 'El Secreto de Sus Ojos' als pure surprise uit de bus. Terechte winnaar? Geen idee, want ik heb die film nog niet eens gezien. Wie wel trouwens?

Maar de grootste verrassing kwam helemaal op het einde. En dan ook nog eens bliksemsnel. De 'battle of the exes' , zoals het Oscarduel tussen 'Avatar' van James Cameron en 'The Hurt Locker' van Kathryn Bigelow (met allebei negen nominaties) gedoopt werd, kende een mooi af en aan verloop: eentje voor 'Avatar', eentje voor 'The Hurt Locker', eentje voor 'Avatar', enz.

Toen kwam de eindmeet in zicht. De verwachting/voorspelling was dat de topprijzen meer dan waarschijnlijk gedeeld zouden worden: beste regie voor Bigelow en beste film voor Cameron. Toen kreeg Kathryn Bigelow als eerste vrouw uit de Oscargeschiedenis het beeldje voor beste regie. Ze straalde. Dolgelukkig en opgelucht. Ze hapte naar adem. Had het over 'the moment of a lifetime'. En dan was er, op een drafje, omdat de televisieshow toch niet teveel mocht uitlopen, de bekendmaking van de beste film. Opnieuw Bigelow! Haar verrassing was oprecht. Alsof haar 'moment of a lifetime* meteen een bisnummer kreeg. Dat had zij duidelijk niet zien aankomen. Ik ook niet. En het is precies dáárom dat ik volgend jaar opnieuw in het holst van de nacht zal opstaan om naar die 'voorspelbare' Oscarshow te kijken. (Jan Temmerman)