Warre Borgmans neemt afscheid van Bob Davidse. Warre Borgmans is acteur.

'Ze zijn zeldzaam, mensen die door hun natuurlijkheid zo samenvallen met de symbolen die ze vertegenwoordigen op tv.' Bob Davidse, dinsdag op 89-jarige leeftijd gestorven in Antwerpen, was zo'n man uit de duizend, schrijft Warre Borgmans.

Tijdens mijn wat kneuterige, brave kinderjaren te Mortsel, heeft de tijd driemaal stilgestaan; bij de koninklijke doortocht van Boudewijn en Fabiola, de verschijning - in een sportwagen (!) - van Will Tura en de poppenkastvoorstelling op een mooie zondagmorgen door het monument van de Vlaamse Kinder Televisie, de Nonkel van heel jong Vlaanderen: Nonkel Bob!

We hadden wikkels van Expobrood verzameld om binnen te mogen; de poppenkast stond reeds in de schijnwerpers, z'n bekende kinderliedjes schalden door de haut-parleurs en klokslag tien uur verscheen hij, de charismatische kindervriend, ons aller Nonkel Bob. Er was in de zaal zeker niemand écht familie van hem en toch stelde niemand zich vragen bij die familiale aanspreking. ('Nonkel', het woord alleen al; niet zo dicht op je lip als je ouders, maar de veilige warmte van een alles met de mantel der nonkelliefde bedekkende betrokkenheid.) En hij was 'in het echt' zoals hij ook echt op tv kwam; dat sportieve openstaande werkmanshemd, dat volle gezellige gezicht en die uit de duizend herkenbare krachtige stem, die onmiddellijk, na eerst geïnformeerd te hebben of we allemaal wel onze tanden gepoetst hadden, een vrolijk meezingliedje uit die veel te grote gitaar toverde.

En wisten we dat we uit een ouwe broodzak ook een té guitig hoedje konden vouwen? En als we hard genoeg schreeuwden we de helden uit de poppenkast voor het ergste kwaad konden behoeden? En...en.en dat ging zo maar door, twee uren lang. De echte Nonkel Bob van de tv, in Mortsel. Gebiologeerd genoot ik van dit levende mirakel.

Ze zijn zeldzaam, mensen die door hun natuurlijkheid zo samenvallen met de symbolen die ze vertegenwoordigen op tv. Was deze man ooit slechtgezind? Zou hij wel eens gevloekt hebben? Zou er ooit enig onschuldig schuin gescharrel met één van die tantes plaatsgevonden hebben? Ik wil het niet weten.

Geen kwaad woord over mijn Nonkel Bob! Ik heb z'n Boeken van Nonkel Bob verslonden tot de laatste letter of vezel waarmee ze samengebonden waren; alle eenvoudige lekkere pasteitjes zelf gebakken en verorberd, alle toneeltjes nagespeeld, alle liedjes eindeloos nagezongen,.

Hij serveerde het allemaal. Enkel als hij over zoiets ingewikkelds als de natuur vertelde, beste vrienden, haalde hij er de wat saaie, maar oh zo slimme Professor Polk bij. Een klein applausje alstublieft! Kapitein Zeppos op hetzelfde paard als Ivanhoe, Millekemellekemol, Pats Poppenspel, Johan en de Alverman en Fabian en Otorongo en - klap op de vuurpijl - bij de laatste aflevering schoven die levende acteurs aan bij Nonkel Bob om ons gerust te stellen dat al die 'gevaarlijke avonturen' maar 'gespeeld' waren. Het is aan me blijven kleven en de lijm was die iconische Nonkel Bob.

Enkele jaren geleden zie ik bij ons in de supermarkt een magere, verwarde man sukkelen met de betaalautomaat, ik hoor hem iets mompelen en herken z'n stem: mijn Nonkel Bob! Ooit kon hij de straat niet op of iedereen wou hem hysterisch aanraken, nu stond hij daar anoniem te knoeien. Ik kon hem even bijstaan en kreeg een tintelende oogopslag terug. Hopelijk zingt hij nu, samen met vele vrolijke vrienden, en na een gezonde appel en een glas melk, over de wereld die op z'n kop staat.

Bedankt, Nonkel Bob.