De dynamiek van een politieke steekvlam zou hilarisch zijn, mocht ze niet zo dramatisch zijn. Na de verhuis van een school en een schietincident met de politie verklaart de Vlaamse helft van het land Brussel tot een bijna-oorlogsgebied, waarin blijkbaar alleen naïeve idioten nog durven wonen en werken, terwijl de Franstalige kant zich afvraagt waarover iedereen het heeft, want buiten een paar 'faits-divers' is er toch niets gebeurd.
Vervolgens nemen beide kanten stellingen in op basis van de absolute karikaturen die ze allebei van de situatie hebben gemaakt. De ene kant meent alle heil te verwachten van een fusie bij de politie, terwijl de andere kant net meent dat verdere decentralisatie en nog meer mensen en middelen de enige uitweg vormen. De ene partij maakt daarbij duidelijk dat de analyse en de oplossingen van de andere te zot voor woorden zijn, en vice versa, en dus enkel met een veto kunnen en zullen worden beantwoord.
 
Politici krijgen het vervolgens aan de stok met hun eigen mensen op het terrein. De minister van Binnenlandse Zaken wil nultolerantie in de probleemwijken. Maar dat lost niets op, zeggen haar eigen politiediensten, want dan verplaats je alleen de problematiek naar de volgende wijk. En volledige nultolerantie is moeilijk haalbaar zolang we niet iedere 50 meter een agent kunnen posteren.
 
De minister van Justitie dringt aan op snellere rechtsbedeling, en vraagt dat draaideurcrimineeltjes voortaan toch binnen een enigszins redelijke termijn veroordeeld kunnen worden. Dat kan, antwoordt de korpsoverste van de rechtbank in Brussel, tenminste als er een stuk of zeven magistraten bijkomen, en in het beste geval halfweg volgend jaar.
 
En zo zie je in een paar dagen tijd de steekvlam opduiken, gevolgd door enkele stoere en straffe verklaringen die de illusie moeten wekken dat alles op korte termijn opgelost kan worden. Vervolgens duiken tussen droom en daad wetten op en praktische bezwaren en politieke tegenstrevers, zodat onmiddellijk duidelijk wordt dat er helemaal noppes zal veranderen.
 
Er zal nog wat vergaderd worden, er zullen nog wat vrome intenties geuit worden, en zodra het op het terrein wat rustiger wordt, zal de problematiek naar de achtergrond verdwijnen en daar rustig verder etteren. Binnen enkele maanden, wanneer er zich nog eens een 'fait-divers' voordoet, kan het hele schouwspel nog eens opgevoerd worden, inclusief de verklaringen waarom het de andere zijn fout is dat er nog steeds niets gebeurd is.


Yves Desmet
Politiek commentator