dm opinie Ayfer Erkul, redacteur buitenland, woont in Anderlecht. Sinds een week of drie staat hij er al, de zetel. Een beige geval, een beetje pluizig. Gezellig, zou u zeggen. Een mens kan er zich, na een drukke dag hard werken, al eens in vlijen. Daar dienen zetels tenslotte voor. Ook in Kuregem, Anderlecht.

Maar deze beige fauteuil staat voor onze voordeur en is ondertussen niet alleen doorweekt door sneeuw- en regenbuien, maar ook besmeurd door voorbijgangers die er hun half opgegeten pita in gooiden of hun halfvol bierblikje in dropten. Deze zetel is symptoom van veel wat er misloopt in Kuregem. Het zwerfvuil dat straten ontsiert, de vuilniszakken die in slecht verlichte hoeken worden achtergelaten, de luiers en yoghurtdozen die onder de bomen op de middenberm van de Poincarélaan en de Zuidlaan liggen, zigeuners die er kamperen en waarvan de kinderen hun gevoeg doen tussen auto's. Kinderen die trouwens niet naar school lijken te gaan. (Een mail naar de gemeente Anderlecht hierover leverde de reactie op: 'niet onze bevoegdheid, contacteer Brussel'. Brussel reageerde helemaal niet).

Gisteren werd beslist de nultolerantie in te voeren in wijken als Kuregem. Dat is misschien goed om de straten op korte termijn schoon te vegen, maar dreigt twee problemen te creëren: dat Kuregem nog meer gebukt zal gaan onder een verstoord imago én dat andere problemen opnieuw worden verdrongen naar de achtergrond.

Voor degenen die hier niet wonen: Kuregem is niet de Bronx. Kuregem is het verhaal van kleine en grote ergernissen die niet worden aangepakt in een wijk waar werkloosheid en armoede zich meten met samenlevingsproblemen. Problemen en ergernissen die de basis vormen van criminaliteit en een gevoel van onvrede en onveiligheid veroorzaken bij alle bewoners, autochtoon en allochtoon.

Ergernissen als de zetel. Ergernissen ook als mijn vriend die voor 'sale Flamand' wordt uitgescholden door een groepje allochtone jongeren (ter info: mijn vriend is Franstalig Brusselaar). Problemen ook die enkel vrouwen ervaren in Kuregem.

"Madame, mijn vriend daar is erg geïnteresseerd in u." De jongen wijst naar de overkant, waar zijn copains staan. Allemaal zijn ze zestien, misschien zeventien. Of ik wil? "Laat me met rust", zeg ik. "Ga iemand anders lastig vallen."

"Maar ik wil gewoon met u babbelen." Gegrinnik van de rest van het groepje

"Va te faire foutre."

"J'aimerais vous baiser"

"Ik zou uw moeder kunnen zijn."

"Dan heeft u vast veel ervaring. En trouwens, mijn moeder zou hier nooit zo staan." (Veelbetekenende blik naar mijn rok die op kniehoogte stopt).

Conversaties zoals bovenstaande heb ik de afgelopen jaren in alle varianten en toonaarden mogen voeren. Fluisterend of gewoon luidop, zodat iedereen kon meeluisteren. Steeds van vergelijkbaar bedenkelijk niveau, met gastjes van zeventien, soms iets ouder of jonger. Die meestal te dichtbij komen staan of zich tegen mij wurmen of soms, als het een betere dag is, mij van ver iets toeroepen.

In Kuregem lijken gastjes van die leeftijd van mening lijken te zijn dat vrouwen graag op die manier worden aangesproken. Ik ben niet lichtgeraakt, ik heb in mijn leven wel ergere dingen gezien dan wat donkere Brusselse buurten. Maar het gebrek aan respect waarmee hun opmerkingen gepaard gaan, doen mij rillen van afschuw.

Mogen we van die jonge gastjes gewoon wat respect eisen? Mogen we van de gemeente Anderlecht eisen iets te doen aan dit soort problemen? "Ik vraag al meer dan twee jaar dat het parket sneller optreedt, dat minderjarigen niet meteen weer vrijkomen", zei burgemeester Van Goidsenhoven gisteren. Ik ken mijnheer Van Goidsenhoven niet, maar wil hem wel verzoeken het probleem niet door te schuiven. Iedereen is verantwoordelijk. Wij, de burgemeester, de politie, de jonge gastjes en hun ouders.