dm opinie

Minister Steven Vanackere heeft de Belgische diplomatie in ere hersteld. Gedaan met dat frivole en onnozele paarse intermezzo waarin België het aandurfde een eigen internationale stem te hebben.

Wie dachten we eigenlijk wel dat we waren, toen we destijds als een van de weinige landen de moed opbrachten om het niet eens te zijn met de door Tony Blair en George Bush gedecreteerde Irakoorlog? Ook al kregen we inmiddels gelijk van zowat de hele wereld, de opvolgers van Blair en Bush incluis, toch moeten we toegeven dat zulks onze plaats niet was.

Want waar gaat dat naartoe, wanneer je buitenlandse politiek begint te bedrijven vanuit het vermoeden dat je wel eens gelijk zou kunnen hebben? Laat staan met een buitenlands beleid dat zich iets gelegen laat liggen aan zulke theoretische concepten als de internationale verklaring voor de rechten van de mens, mensenrechten of de strijd tegen corruptie of massale verkrachtingen door regeringstroepen?

Gelukkig heeft Steven Vanackere begrepen dat dat soort onzin beter achterwege gelaten wordt. Dat je veel beter een pint gaat drinken en een hoffelijk gesprek voert met een man die in alle opzichten kandidaat is voor een plekje op de beklaagdenbank van het internationaal strafhof in Den Haag.

De twee laatste rapporten van internationale mensenrechtenorganisaties laten weten dat de toestand in Congo, die al abominabel was, nog steeds verslechtert. Dat de politieke leiders er, buiten buitensporig zelfgewin, alleen in geslaagd zijn zowat alle infrastructuur en staatsorganisatie van hun eigen land te laten verkommeren. Dat de dagelijkse leefomstandigheden er verslechteren, de corruptie toeneemt, dat in de conflictgebieden de eigen soldaten zich gedragen als oorlogsmisdadigers.

Gelukkig dat in die omstandigheden Steven Vanackere aanknoopt bij de aloude Belgische diplomatie, die er al in het Mobututijdperk uit bestond alle misdaden van het regime met de mantel der discretie te bedekken. Gelukkig beseft hij dat de echte vijand zijn voorganger Karel De Gucht was, die samen met de hele Europese Commissie nog wel durft te zeggen dat het Congolese regime een aberratie is, die door de internationale gemeenschap uitgespuwd moet worden.

Gelukkig zal Vanackere dat niet doen: hij zal er voor zorgen dat koning Albert II op de 50ste verjaardag van de onafhankelijkheid op de tribune in Kinshasa zal zitten, om zo het regime nog wat meer prestige en legitimatie te geven.

Yves Desmet
Politiek commentator