dm opinie

De werknemers van Opel en de nevenbedrijven reageerden gelaten op het nieuws over de sluiting. Ze waren dan ook al een jaar met een duidelijk georganiseerde campagne van negatieve lekken en doemscenario's voorbereid op wat komen ging. En dat is de sluiting, laat daar geen misverstand over bestaan.

De "intenties" en de "voornemens" waarin het nieuws door de directie werd aangekondigd, zijn puur juridische formules, verplicht door de wet-Renault, maar verbloemen de harde werkelijkheid niet voor de duizenden die op straat worden gezet.

In een geglobaliseerde wereld waar multinationale ondernemingen de dienst uitmaken, is een kleine en politiek weinig voorstellende regio als Vlaanderen de perfecte locatie om de hakbijl boven te halen. Dat die hakbijl er moest komen vanwege de kortzichtige bedrijfspolitiek van GM en de overcapaciteit klopt, maar dat de keuze juist op Antwerpen viel heeft niet noodzakelijk met economische afwegingen te maken: Antwerpen is niet duurder of minder productief dan andere Europese vestigingen van het concern. Vlaamse politici hiervoor met de vinger nawijzen is onjuist, ze hebben gedaan wat ze konden, ook al stelde dat niet veel voor in de GM-directiekamers van Detroit.

Vraag is of er een plan B bestaat. De Vlaamse regering zag het scenario al lang aankomen, en ook al kan de overheid niet de ambitie hebben om autobouwer te worden, toch kan ze mee helpen zoeken naar voorwaarden om de site in Antwerpen voor een overnemer aantrekkelijk te maken. Uit de klassieke autoconstructeurs zal die niet komen: zij kampen allemaal met overcapaciteit als gevolg van de crisis. Een transformatie naar een meer innovatief en duurzamer autotype is maatschappelijk wenselijk, maar economisch niet direct haalbaar, en zal zelfs dan in een eerste fase niet genoeg arbeidsplaatsen genereren om het jobverlies op te vangen.

Dat maakt dat het plan B vooral zal moeten bestaan uit een aangepast sociaal begeleidingspakket en de vakbonden hebben groot gelijk wanneer ze daarvoor hoog inzetten en GM-baas Nick Reilly in zijn portefeuille trachten te raken. Daarnaast zal er ook voor reconversie gezorgd moeten worden en een begeleiding van de arbeiders en bedienden naar vervangende tewerkstelling, wat in deze crisistijd met een slabakkende arbeidsmarkt zeker geen sinecure zal worden.

Maar toch is het de enige weg, en zoals het voorbeeld Renault in Vilvoorde heeft bewezen, ook niet onmogelijk.

Yves Desmet
Politiek commentator