De Vlaamse liedjesschrijver en zanger Johan Verminnen bewijst de laatste eer aan Ramses Shaffy, die op 76-jarige leeftijd overleed.

Toen ik veertien was, ruilde ik de plaat 'Voor de overlevenden' van Boudewijn de Groot voor een plaat van Ramses Shaffy, met de onsterfelijke liederen ""t Is zo stil in Amsterdam" en "Sammy" . Het Latijnse en onstuimige karakter van Ramses heeft mij immers altijd bekoord.

De zanger, die in 1964 met Shaffy Chantant een theatergroep oprichtte die als slotnummer steeds de "Shaffycantate" zong, had op mij altijd een diepe indruk gemaakt. Later had ik het voorrecht om met hem te zingen op podia van culturele centra zoals dat van Dilbeek en Strombeek, waarvan de affiches nog steeds in mijn werkkamer hangen.

Chanson
Ramses , die geboren werd in Neuilly-sur-Seine uit een Egyptische vader en een Poolse moeder, werd vooral beïnvloed door het Franse chanson en mijn verwantschap met hem werd door de jaren heen alsmaar duidelijker. Opgevoed in een Leids pleeggezin ontwikkelde hij zich tot een uitmuntend acteur, die met Toneelgroep Amsterdam grote prestaties leverde. Zijn grote liefde was de bekende acteur Joop Admiraal, die helaas een aantal jaren geleden overleed.

Met niemand minder dan Liesbeth List behaalde hij met "Pastorale", een compositie van De Groot en diens tekstschrijver Lennaert Nijgh, de hitparade. Liederen als "We zullen doorgaan" (nog gepersifleerd door André van Duin) en "Laat me" staan voor altijd in ons geheugen gegrift. Eigenlijk heb ik Ramses altijd als een soort Don Quichote ervaren, een rol die hij trouwens voortreffelijk speelde voor het Ballet van Vlaanderen in De man van La Mancha, een schitterende vertaling van Stef Bos van het werk van Cervantes.

De laatste keer dat ik Ramses zag was op Nekka. Hij begroette me afwezig alsof zijn gedachten zich reeds in zijn geliefde Amsterdam bevonden. Ik leende hem ooit vijfduizend Belgische franken om een taxi te nemen na een optreden, waar zijn Nederlandse crew hem in de steek had gelaten. Een uur later zag ik hem terug in een kroeg, waar hij met mijn geld royaal trakteerde. Als het Ouwe Zangershuis bestaat, vraag ik ze wel terug. Dag Ramses!