Le Soir hoofdredactrice Béatrice Delvaux vindt dat ze bij CD&V (voorlopig) goed werk leveren. Stelde Delvaux in haar editoriaal van 6 november een veto tegen de terugkeer van Yves Leterme (CD&V) naar de Zestien - "Si Leterme, c'est non" -, drie weken later is de man met 800.000 stemmen gewoon opnieuw premier van dit land. Ze ziet warempel reden tot enig optimisme: "Dat moet je kunnen toegeven."

Er viel afgelopen week drie keer goed nieuws te rapen. Inderdaad: goed nieuws! Dat moet je kunnen toegeven, zodra de onvermijdelijke aanstelling van Yves Leterme een feit is. Yves Leterme, die zijn eigen lot (en dat van ons) in handen heeft.

Ten eerste heeft België sinds de bekendmaking van het vertrek van Herman Van Rompuy naar Europa bijna elke dag gefunctioneerd: de nieuwe regering werd gevormd, haar agenda (zonder verrassingen) lag vast. Niets om uitzinnig enthousiast van te worden. Hoewel sommigen een nieuwe crisis al zagen opdoemen, is het de continuïteit die primeert. Iedereen had minstens gehoopt, gevraagd, ja geëist dat de vervanging van Van Rompuy (CD&V) snel zou gebeuren. Dat is gelukt. We zijn al met weinig tevreden - zolang er maar geen oponthoud is.

Tweede keer goed nieuws was de komst van Jean-Luc Dehaene (CD&V). Na Van Rompuy en Martens is hij de derde van de drie CD&V-wijzen die genade krijgen in de ogen van de Franstaligen - de context in acht genomen lijken de extremisten van vroeger de gematigden van vandaag. Deze keer droeg Dehaene het kostuum van koninklijk commissaris voor B-H-V. Het systeem mag absurd zijn, het vermijdt wél dat Yves Leterme alleen aan zet is om een probleem op te lossen dat creativiteit vereist, diplomatie, compromisbereidheid, tactiek, discretie, en ga zo maar door. Dat Letermes robotfoto in deze niet overeenstemde met het vereiste profiel van premier, is deze week door verschillende Vlaamse commentaarschrijvers en politici in de verf gezet. De Franstalige pers staat dus niet alleen in deze, laat ik het daarop houden.

Nee, met Dehaene heeft men een eventueel worstcasescenario vermeden. Van het ogenblik dat er geen provocatie in het spel is, zijn we al met weinig tevreden.

Het echte lichtpunt
Het derde goede nieuws lag eigenlijk aan de oorsprong van de twee andere positieve berichten. Er lijkt een serene wind te waaien bij de CD&V. Of liever, de wind lijkt weer wat van de oude CD&V in onze richting te blazen. En als je er een gedeelde bereidwilligheid achter vermoedt, dan is dat volgens ons in belangrijke mate de verdienste van Marianne Thyssen, die het echte lichtpunt van de week was. Le Soir wijdt dit weekend een volledige pagina aan haar, waar mensen uit het noorden en het zuiden haar autoriteit, discretie, vastberadenheid en gezond verstand prijzen.

Thyssen handelt vaak vanuit de schaduw en belichaamt nu al enkele maanden het nieuwe spoor van een partij die verdronken was in de nationalistische eisen van de N-VA. De CD&V was haar legendarische hoedanigheid kwijtgeraakt van een Vlaamse partij en heuse machtsmachine, die toch in staat was tot pragmatisme, en op verschillende momenten in de Belgische geschiedenis haar verantwoordelijkheid opnam als pleitbezorger van de federale staat. Het was onder leiding van de nieuwe voorzitster, die duidelijk op de lijn van Van Rompuy staat, dat Yves Leterme de macht overnam en dat er snel ¿ en dus goed voorbereid ¿ een beslissing kwam omtrent de opvolging van Van Rompuy, en vooral, over de nieuwe krijtlijnen van het standpunt van de CD&V omtrent B-H-V.

Onder het voorzitterschap van Leterme was het perspectief dat er een splitsing zou komen zonder toegevingen. Deze week zijn die bedreiging en dat dictaat op slag openlijk en publiekelijk van tafel geveegd. Marianne Thyssen heeft het publiekelijk verklaard, waarmee ze duidelijk en bij voorbaat de speelruimte van Yves Leterme afbakende. De herhaalde vriendelijke woorden van Laurette Onkelinx (PS) aan het adres van Marianne Thyssen in de voorbije dagen zijn allesbehalve onschuldig maar brachten een geruststellende boodschap. Niet omdat hier een nieuwe PS-CD&V in de maak is, wel omdat de goede oude traditie van het overleg tussen de Vlaamse en Franstalige partijen opnieuw lijkt ingezet. Dat is helaas vaak de enige methode om het Belgische huishouden draaiende te houden. Of om dat tenminste te proberen.

Er kan geen sprake zijn van misplaatste naïviteit omtrent de diepere communautaire intenties van de partij die opnieuw de macht heeft gegrepen in het noorden van het land. Maar het zou aan het eind van deze week evenzeer misplaatst zijn geen hulde te brengen aan de partij die geprobeerd heeft - ook al moet ze alles nog bewijzen - de bommen te ontmijnen die oranje-blauw gelegd heeft en die zouden kunnen herrijzen uit de as van de regering-Van Rompuy. Een en ander vraagt verdere bevestiging. We zijn echter tevreden met weinig nu alles via onderhandelingen gebeurt.

"Dehaene-touch"
Dit gezegd zijnde, is een oplossing voor B-H-V nu wél mogelijk? Iedereen - FDF uitgezonderd - lijkt er aan het eind van de week in te geloven, of doet toch alsof. Zal de Dehaene-touch het opnieuw doen? Volgens politicoloog Dave Sinardet kan de man komen tot "een oplossing die niet mooi en roemvol is, maar wel efficiënt; zo complex en multi-interpretabel dat iedereen kan beweren gewonnen te hebben. Zelfs de radicalen kunnen er wellicht vrede mee nemen, omdat de oplossing net als in het verleden de kiemen van een volgend conflict in zich zal dragen. Een typisch Belgische oplossing, dus." Zullen we uiteindelijk met weinig tevreden zijn zolang het niet tot een scheiding komt?