dm opinie

Er staat een bijzonder intrigerend zinnetje in het stukje op de blog van Marie-Rose Morel waarin ze de spanningen binnen het Vlaams Belang nog eens zonder schroom etaleert. Niet eens de cynische opmerking dat sommigen - lees de clan-Dewinter - pas blij zullen zijn als ze onder de zoden ligt, maar wel dat ze "als enig lid zonder mandaat en zonder personeelscontract in het partijbestuur, deze blijk van appreciatie" had verwelkomd.

Mevrouw Morel is dus de enige die zelf haar kost verdient, alle andere leden van het partijbestuur betrekken hun inkomen rechtstreeks van de Belgische belastingbetaler. De anti-establishmentpartij die zich gretig laaft aan de kassa van het establishment, zeg maar.

Enkele jaren geleden berekende De Morgen trouwens dat toen meer dan twee derde van de loonlijst van het Vlaams Belang bestond uit familieleden in de eerste en tweede lijn van de verkozenen, en dat de slogan "Eigen familie eerst" haar dus nog beter zou passen dan "Eigen volk eerst". Het Vlaams Belang is de facto een politieke kmo geworden, waarin zoals in elk familiebedrijf ruzies ontstaan over de opvolging, de strategie, af en toe gekruid met saillante verhalen uit de privésfeer.

En naarmate het besef rijpt dat het electorale hoogtepunt in het verleden ligt, en dat men definitief veroordeeld is tot een leven in de politieke marge en de steriliteit daarvan, wordt meer en meer naar de eigen navel gekeken. De vleugel-Dewinter wil daarbij te allen prijze zijn machtsbasis bij het kader en de militanten behouden, bij elkaar gesprokkeld door een radicaal en soms ranzig discours.

Nieuwelingen en verruimers, die nog steeds hopen ooit uit het cordon sanitaire te breken en daadwerkelijk te wegen op het beleid in plaats van er alleen maar tegen te schreeuwen, proberen hun visie nu door te drukken. Het praktische resultaat van die oefening is dat de partij die ooit bij uitstek als monolithisch blok haar communicatie stroomlijnde, die centralistisch geleid werd als geen andere, nu als een bende vechtende fracties over de keien van de Wetstraat rolt, regelrecht op weg naar een schisma. Kiest men opnieuw voor de harde en zuivere lijn, dan valt men terug op de kern van oude getrouwen en verliest men ieder groeipotentieel.

Kiest men voor een meer gematigde lijn, dan maakt men niet langer het onderscheid met de andere kapers ter rechterzijde.

Yves Desmet
Politiek commentator