Wij, politieke ondernemers

Zaterdag gaan bij Open Vld de stembussen open om een nieuwe partijvoorzitter aan te duiden. De drie kandidaten voor het leiderschap van de Vlaamse liberalen zetten voor De Gedachte hun programma op scherp. Vandaag: Alexander De Croo. De Croo zet zijn versie van "donkerblauw liberalisme" uiteen. Hij is kandidaat-voorzitter van Open Vld. Zijn running mates zijn Vincent Van Quickenborne en Patricia Ceysens."De Vld is geen duivenbond of kaartersclub: politiek moet over inhoud gaan".

Open Vld staat voor een belangrijke keuze. Grondig vernieuwen, of meer van hetzelfde. Erkennen dat we als partij fouten hebben gemaakt, of de schuld leggen bij de 400.000 kiezers die ons sinds 2003 hebben verlaten. Ik hoop dat na vier weken campagne dit duidelijk is: ik neem het oordeel van de kiezer ernstig. Patricia, Vincent en ik pleiten voor een grondige en ambitieuze vernieuwing. Een terugkeer naar de basis van onze partij, de lokale afdelingen. En de basis van onze ideologie, het donkerblauwe liberalisme.

Ja, ik heb mijn carrière niet gemaakt in de politiek. Ja, ik ben niet gepokt en gemazeld door het politieke spel in de Wetstraat. Ik heb mijn ervaring elders opgebouwd. Zelf een bedrijf opgericht, elke euro zelf verdiend, werk gecreëerd. Zoals de 500.000 zelfstandigen en kmo"s in Vlaanderen. Daar heb ik mensen moeten begeesteren, motiveren en soms ook teleurstellen. Daar werd ik dagelijks geconfronteerd met de drempels die ons beletten om te groeien. Ik sta met mijn beide voeten in de maatschappij. Ja, ik ben fier dat ik een ondernemer ben.

En dat is meteen de blauwe draad in de kandidatuur van Patricia, Vincent en mezelf. We zijn politieke ondernemers. Patricia op Vlaams niveau, Vincent op federaal niveau en ik in de praktijk. We zijn ongebonden en sociaal liberaal. En we hebben getoond dat we stemmen kunnen halen. En stemmen zijn nu eenmaal de munteenheid van de politiek. In 2011 en 2012 zullen we ze nodig hebben om het tij te keren.

Wij geloven dat er meer in onze partij zit. Wij, Vlaamse liberalen, hebben een geschiedenis van durf en ambitie. Onze partij is groot geworden door maatschappelijke problemen scherp te stellen. Door ambitieuze oplossingen aan te reiken overtuigden we in 2003 één op de vier Vlamingen.

Open Vld moet een brede partij zijn. Met expertise in alle maatschappelijke domeinen, van economie over onderwijs tot cultuur. Maar om terug op te staan als partij moeten we nu focussen op de sociale en economische onderwerpen. Onze "corebusiness". Tegelijk ook de onderwerpen waar alle Vlamingen van wakker liggen: werk, zekerheid en pensioen.

En daarin moeten wij ambitieus zijn. Wij hebben als eerste team onze inhoudelijk project voorgesteld. Volgens sommigen moet een voorzittersverkiezing enkel gaan over partijstructuur en -organisatie. Maar de Vld is geen duivenbond of kaartersclub: politiek moet over inhoud gaan. De leden moeten weten welke richting wij uit willen, om samen met ons de koers te kunnen bepalen.

Onze activiteitsgraad moet omhoog. Meer schouders moeten de lasten dragen. Dus moeten we de groeiende jeugdwerkloosheid aanpakken. Wachtuitkeringen omvormen tot zoekuitkeringen. Het is werken of leren. Maar ook de verspilling van het potentieel bij de 50-plussers moet stoppen. Het huidig stelsel van brugpensioen moet uitdoven. De discussie over de band tussen levensverwachting, loopbaanduur en pensioenleeftijd moet geopend worden. De arbeidskosten en de fiscale druk moeten verder omlaag.

De staatshervorming is onafgewerkt. Regio's moeten niet enkel bijkomende bevoegdheden krijgen. Ze moeten vooral financieel verantwoordelijk worden voor hun eigen beslissingen. Zo bijvoorbeeld in het arbeidsmarktbeleid. De uitbetaling van steun gebeurt op federaal niveau. De begeleiding en activering regionaal. Wij pleiten ervoor de federale steun te beperken tot één jaar, waarna Vlaanderen, Wallonië en Brussel zelf de rekening betalen.

Consumenten in dit land trekken nog vaak aan het kortste eind. Omdat de overheid zijn rol als arbiter onvoldoende speelt. En zelf nog actief is als speler op de markt. Zo staat de overheid telkens voor de keuze tussen een vet dividend van Belgacom om de kas te spijzen of echte concurrentie met betere prijzen voor de telecomklant. Dit belangenconflict moet stoppen. De overheid moet zich terugtrekken uit private ondernemingen waar zij geen meerwaarde heeft, zoals Belgacom, De Post of de Brussels Airport. De overheid moet zich toeleggen op haar kerntaken, zoals justitie. Zo moet snelrecht zorgen voor een snelle en effectieve bestraffing. Dus geen minimale staat, maar een sterke arbiter. Liberalen zijn van nature hervormers. We mogen geen schrik hebben om ambitieus te zijn. Wij moeten niet bang zijn een duidelijke mening te hebben. Niet krampachtig en behoudsgezind, maar met een open blik op de wereld.