dm opinie

Kamervoorzitter Patrick Dewael maakte zich behoorlijk boos omdat de regeerverklaring van Leterme II al op verschillende krantensites te lezen was vooraleer de achtbare verkozenen des volks ze hadden kunnen aanhoren.

Dat was inderdaad niet netjes, maar ze hebben ook niet bijzonder veel gemist. Een dankwoordje voor zijn voorganger, de vaststelling dat het land kampt met een economische en financiële crisis, de hoop dat er tegen Pasen een oplossing voor zijn communautaire beloftes zal zijn en de vaststelling dat een mens leert uit het verleden. Echt bol van nieuwigheden en visie kon je deze tekst dus bezwaarlijk noemen.

Maar goed, nu de rituelen van de machtsoverdracht volbracht zijn, is het dus opnieuw de beurt aan de man die het land bij herhaling in een volledige politieke blokkering bracht. En die het geluk heeft dat het dossier dat hij met zijn verkiezingsbeloftes op scherp stelde nu uit zijn handen genomen wordt, zodat hij zich kan bezighouden met de veel minder controversiële zaken. Het is afwachten of hij dat aankan, dan wel of hij erin slaagt ook in die dossiers stelselmatig te polariseren.

Want dat blijft natuurlijk zijn achilleshiel: iedere succesvolle eerste minister, van welke partij ook, dankte zijn welslagen aan het vermogen om een bindende factor te zijn van een regeringsploeg, zijn ploeg te overtuigen dan wel te overstijgen. Door te zoeken naar het compromis, het verzoenen van tegenstellingen, het bereiken van het grootst haalbare compromis. Leterme I was daar de complete tegenspraak van, met een eerste minister die de tegenstellingen niet kon overstijgen, maar ze integendeel aanwakkerde en uitvergrootte. Wat tot een slagveld van wantrouwen, gebroken menselijke relaties en een absoluut non-governo leidde.

Leterme heeft daarvan geleerd, zegt hij, en dus zal hij dat nu moeten bewijzen. Zeker in een eerste fase moet hij er echter rekening mee houden dat ieder woord en iedere handeling met argusogen gevolgd zullen worden, door zijn eigen partij, door zijn coalitiepartners en door de pers, die het allemaal eerst nog willen zien voor ze het geloven. De psyche van Leterme een beetje kennende zou hij daar wel eens bijzonder zenuwachtig over kunnen worden. Hij zou dan ook de raad van velen, om het allemaal wat relativerender en rustiger op te nemen, het best opvolgen.

Yves Desmet
Politiek commentator