En daar is hij weer. Maar of het met de volle goesting van de Wetstraat is, zijn eigen partij incluis, valt te betwijfelen. Niet alleen bleek een koninklijk begeleider nodig om de overgang mogelijk te maken, nu is er ook een koninklijk opdrachthouder - de creativiteit van het paleis is grenzeloos - om zijn voornaamste job over te nemen.
 
Yves Leterme, de man die Vlaanderen deed geloven dat vijf minuten politieke moed volstond, dat zijn partij nooit in een regering zou stappen zonder grote staatshervorming, gaat opnieuw een regering leiden zonder splitsing van B-H-V en zonder staatshervorming. Sterker: hoewel dat zijn voornaamste verkiezingsbeloften waren en het dus ook zijn voornaamste opdracht zou moeten zijn, wordt het hem uit handen genomen door dé institutionele loodgieter, Jean-Luc Dehaene. Waarbij 'loodgieter' als compliment geldt.
 
Je kunt dat moeilijk anders interpreteren dan als een een levensgroot gebrek aan vertrouwen in Leterme , die blijkbaar niet in staat wordt geacht een concrete invulling te geven aan zijn eigen voornaamste programmapunten. Niet alleen door de coalitiepartners, maar evenzeer door zijn eigen partij, waar intussen de hele oude trojka (Van Rompuy, Martens en Dehaene) voor de West-Vlaming de kastanjes uit het vuur moest halen.
 
Dit scenario schept het voordeel dat de zoveelste regering-Leterme kan beginnen met een rustige inloopperiode, want pas in het voorjaar moet Dehaene met een uitgewerkt voorstel komen. En pas dan zal Leterme moeten bewijzen dat hij inmiddels over het diplomatieke talent en de politieke moed beschikt om dat ook af te dwingen in zijn regering.
 
Misschien leert hij tegen dan ook te beseffen dat hij zijn 800.000 kiezers beter bedient door hen een oplossing te geven, dan door er zich permanent achter te verschuilen en de schuld voor het eigen falen telkens verongelijkt bij alle anderen te leggen.
 
Leterme stond aan het hoofd van één van de slechtste naoorlogse regeringen, verlamd door wantrouwen, onmachtig om ook maar iets te doen. Zelfs de terugkeer naar iet of wat genormaliseerde betrekkingen en halfslachtige akkoorden onder Van Rompuy zorgden al voor een zucht van opluchting. Iedereen verdient een tweede of zelfs derde kans, maar voor Leterme zal het nu wel de laatste zijn.
 
Yves Desmet
Politiek commentator