Sire, het volk danst voor het klimaat

Nic Balthazar over een "dans van vertwijfeling en angst, maar vooral ook van hoop". Balthazar is film- en tv-maker, initiatiefnemer en regisseur van The Big Ask en The Big Ask Again, Dance for the Climate, de clip die vandaag gelanceerd wordt, in samenwerking met de Klimaatcoalitie.

Deze zomer dansten in Oostende 12.000 mensen, precies honderd dagen voor de klimaattop in Kopenhagen. De clip die toen werd opgenomen, The Big Ask Again, Dance for the Climate, wordt vandaag gelanceerd met de bedoeling dat die de wereld rondgaat via internet, tv en bioscoop. "Want politiek is soms te belangrijk om enkel aan politici over te laten", zegt initiatiefnemer en regisseur Nic Balthazar.

U leest het elke dag samen met mij. Het kind dat in Kopenhagen moet worden geboren, lijkt nu al bijna dood te zitten in de baarmoeder. Als een slechte soap - vanwege te voorspelbaar - voltrekt zich het drama waarvan wij met zijn allen zo veel mogelijk wegkijken. Dat terwijl alle oplossingen klaar liggen. We weten vandaag redelijk goed wat het probleem is. We hebben in wezen alle technologie en alle recepten om de wereld de komende decennia ruimschoots met hernieuwbare energie te herbewapenen. We hebben in Kyoto voor het eerst een soort globaal actieplan bedacht. Veel te miniem. Maar het was er één, met een stok achter de deur. Nu is er in Kopenhagen de kans om echt samen aan het blussen te gaan, vooraleer de smeulende haard die op dit moment vooral in het zuiden van de planeet woekert, de hele boel volledig in de fik zet. Maar we emmeren over wie de emmertjes bluswater zal betalen. En daar zou het bij stoppen.

De analogie is niet nieuw. Dat brandbeveiliging duur is, maar een afgebrand gebouw nog veel kostelijker. Het is dezelfde droeve mantra van Cassandra die door klimaatwetenschappers al sinds de jaren 50 (!) tot in den treure moet worden herhaald. Van op de brug van onze olietanker die rustig op de afgrond afstevent, schreeuwt de wetenschappelijke wereld dat we nu nog amper een jaar of vijf à tien hebben om drastisch van koers te veranderen. In feite moeten we het best naar een 40 procent-reductie in CO2 voor het jaar 2020, zeggen ze. Maar waarschijnlijk gewoon omdat het goed klinkt blijven we in Europa maar vasthouden aan 20 procent CO2-reductie tegen 2020. We zijn zelfs bereid om 30 procent te reduceren, als de anderen ook meedoen, wat ze zoals we ondertussen weten duidelijk niet van plan zijn. Ook al omdat Europa de rest van de katten nauwelijks aanport, maar hoogstens uit de boom probeert te kijken. Conclusie: het wordt sowieso al blussen met te weinig water voor een brand die op uitslaan staat.

Met de natuur valt moeilijk te onderhandelen. En een geopolitiek gezelschapsspelletje met 194 landen rond de tafel is waarschijnlijk ook geen vrolijk potje klaverjassen. Temeer omdat in Kopenhagen ook de verzamelde lobby's, energiereuzen en machtsgroepen de kaarten verdelen onder de tafel. Maar hebben we dan geen enkel vertrouwen meer in die democratie waar wij allemaal zo hoog mee oplopen? Twintig jaar en één dag geleden is het IJzeren Gordijn gevallen. Zonder dat een schot werd gelost. Enkel met die ene slogan. "Wir sind das Volk." Het gaat tenslotte toch om ons... Een historische omwenteling, een altijd totaal ondenkbare operatie werd uitgevoerd. Gewoon omdat mensen massaal op straat kwamen. Als iets de top van Kopenhagen nog kan redden, dan zijn wij het. We, the people.

Noem het dus gerust naïef, megalomaan of gewoon krankzinnig. Maar vandaar dat we deze dans voor het klimaat vanaf vandaag ¿ de dag voor Wapenstilstand ¿ willen laten uitwaaieren over de digitale straten van de wereld. Met als boodschap: "Let's change climate change". Laat ons dit onheil zien als een kans. Nee, de heilige economie zal heus niet kapotgaan aan duurzaamheid, aan milieupositieve technologie, en slimmer omspringen met de aarde. Wel integendeel.

Deze "Dance for the Climate" is het werk van cameramensen, monteurs en creatievelingen die allemaal gratis hun materiaal en werkkracht te leen hebben gegeven. Ze krijgen in eigen land de steun van een klimaatcoalitie waarin milieugroeperingen, Noord-Zuidorganisaties, vakbonden, jeugdbewegingen, gezinsverenigingen... die zich samen inspannen om het tij te keren. Er zijn glanzende bruggen geslagen over de diepe kloven tussen de verschillende mediagroepen, taalgroepen en politieke families.

Butterfly-effect
Dit is een dans van vertwijfeling en angst, maar vooral ook van hoop. Omdat de wereld zich geen pessimisme kan permitteren. De verantwoordelijkheid ligt in onze, dus ook in uw handen. Laat dit filmpje rondgaan. Ook in het buitenland, om het butterfly-effect ten volle op gang te brengen. En als u het aandurft: neem je zelf handicam, webcam of gsm en film je vrienden, collega's, je klas of scoutsgroep. Load dat filmpje bij op de site. Dans mee, en droom mee dat een gigantische dansbetoging de wereld zou kunnen redden. We hebben er allemaal ontzettend veel bij te winnen!

Ten slotte, voor zij die nu al giftig hun reactie aan het pennen zijn dat deze hypocriet met zijn verzamelde airmiles voor een reisprogramma evenzeer een klimaatzondaar is. Ja, ik beken, ik beperk, en ik hoop met u mee dat er binnenkort minder en minder vervuilende vliegtuigen komen, en een andere, meer kwalitatieve manier van reizen, iets wat een programma als Vlaanderen Vakantieland (let op het stimuleren van de korte reis in de titel) overigens altijd heeft proberen stimuleren. Als u het toch niet kunt laten. Schiet dan rustig op de boodschapper. Niet op de boodschap die u vindt op www.dancefortheclimate.org.