Het is niet iedereen gegeven verlies manmoedig te accepteren. Wanneer je sommige voorstanders van de Lange Wapper bezig hoorde, begon je je spontaan af te vragen welk deel van het woord "nee" ze niet begrijpen. En ook van de kromme rekenkunde van een Marc Van Peel ga je hoofdschudden. Volgens zijn soort redenering hadden bijvoorbeeld Bill Clinton of George Bush nooit president kunnen worden, want ze kregen immers slechts 30 procent van de beschikbare stemmen.

Een referendum is geldig wanneer aan de criteria van de wetgeving terzake wordt voldaan, niet alleen wanneer de uitslag je uitkomt.

Maar je voelt dat de bekommernis van velen niet onterecht is: er blijven krachten bezig die blijkbaar te allen prijze de plannen zo goed als ongewijzigd willen uitvoeren. Daar spelen niet alleen enorme financiële belangen in mee, zoals Patrick Janssens al zei, maar evengoed de frustratie van heel wat mensen die meer dan een decennium voorbereidend werk verloren dreigen te zien gaan, en dat kan aardig wat frustratie oproepen, zeker als niet meteen een alternatief voorhanden is.

Maar toch zullen ze het moeten leren, want het geloof dat je deze uitslag naast je neer kunt leggen, is volkomen onrealistisch en eigenlijk gewoon verwerpelijk voor iedereen met een minimum aan democratische ingesteldheid. Tegelijk is het evenzeer een utopie te willen geloven in een plan dat juichend door iedereen ontvangen zal worden.

Infrastructuurwerken van deze grootteorde zullen altijd mensen treffen en ongenoegen oproepen, hoe zorgvuldig ze ook uitgetekend zijn.

Het is nu waarschijnlijk beter even het stof te laten neerdalen en de hoog opgelopen emoties wat af te koelen. Zonder nog al te veel energie te steken in de interpretatie van wat de term "nee" nu juist betekent.

Net zoals in ieder groot Belgisch dossier zal men uiteindelijk naar een compromis moeten gaan, waarbij iedereen in zijn waardigheid gelaten wordt, maar ook iedereen water in de wijn zal moeten doen. Dat is geen opdracht meer voor de BAM, maar wel voor politici wier taak het is die belangenafweging te maken en die daarvoor ook democratisch gelegitimeerd zijn. Dat kan dan "dikke shit" betekenen, zoals Bart De Wever opmerkte, maar het is nu eenmaal de stiel waarvoor ze gekozen hebben en waarvoor ze ook niet onaardig betaald worden.

Yves Desmet
Politiek commentator