De lezer weze gewaarschuwd: wat volgt is een stuk van behoudsgezinde signatuur. Het gaat namelijk over respect voor en waardigheid van het ambt. In dit geval getoetst aan een recente reeks foto's van Vlaams minister van Mobiliteit en Openbare Werken, christen-democrate Hilde Crevits.

Het is geen originele bijdrage, daar het halve Vlaamse Parlement al over de recente foto's van de minister viel - anderen, zoals Peter Vanvelthoven, vonden het al te belachelijk om over een fotoshoot te vallen. Sp.a-fractieleider Vanvelthoven heeft geen ongelijk, zeker op de dag dat de minister-president een beleidsprogramma voorleest waarin hij voor het eerst Vlaanderen een besparingsprogramma in de maag splitst.
 
Maar anderen, zoals Open Vld'er Sven Gatz, vonden dat in een periode dat het land denkt dat de Vlaamse regering druk doende is met een begroting, als echte ministers nog de boordtabellen nauwkeurig uitpluizen, in plaats van zich zo opvallend mogelijk om haar pr te bekommeren.
 
En over het algemeen was de discrepantie tussen de parlementaire apathie over de begrotingsspeech van Kris Peeters en de opwinding en de rode oortjes over de foto's van Hilde Crevits op het belachelijke af, haast op de rand van de antipolitiek. Maar dat neemt niet weg dat het vooral die duale houding was van Dewinter en co. die irriteerde. Als het halfrond ook een beetje bij de les was geweest met de begroting, had men best een punt mogen maken van la Crevits.
 
Nicole en Hugo
Voor de precieze oorzaak van de heisa: de foto van Hilde Crevits hiernaast komt uit Nina, het weekendmagazine van Het Laatste Nieuws. Op de cover van Nina stond de minister in goochelaarshoed, haast een stand-in van Nicole (van Nicole en Hugo). Binnenin de minister in een lang zwart kleed - excuseer - een gewaad - of in lelijk tricot en foute pose. Het geheel is een fotoshoot van enige omvang.
Wat een fotoshoot is? Wel, ooit zagen kranten en tijdschriften interviews als uitgeschreven gesprekken, zij het na enige tijd ook met een foto erbij. De gebundelde 'Ten Huize Van'-interviews van Joos Florquin tellen per boekdeel een paar honderd pagina's en twaalf of zestien foto's, als toegift aan de moderne tijd.
 
Nadien wonnen de foto's almaar aan belang, en vandaag zijn in veel bladen foto's minstens zo belangrijk als het gesprek. De fotoshoot is de definitieve omwenteling in de pikorde: de reportage begint bij de foto's, de tekst 'ondersteunt'. Crevits wisselde in haar fotoshoot niet alleen de voorrang tussen beeld en tekst. Ze keerde nog andere prioriteiten om. Ze verlegde namelijk de grens tot waar een minister kan gaan.
 
Voor het goede begrip: Hilde Crevits is niet de eerste en zeker niet de laatste politica (politicus) die in opvallende pose in een magazine zal verschijnen. Zelfs Inge Vervotte liet zich al verleiden. Er waren zelfs beroemde fotoshoots voor het goede doel. Oxfam-Wereldwinkel smeerde Stevaert met chocolade in, of zette Dehaene in een ton. Beiden overigens in blote bast. Zo ver ging Crevits niet.
 
De meeste politici (m/v) die zich door een magazine een fotoshoot laten aanpraten, glimmen van ijdelheid, zeker als ze exclusievere kledij dan gewoonlijk aangepast krijgen, outfits die hen, althans in hun eigen gedachten, modelallures geeft. Dat zie je bij Crevits ook: ze blikt in de lens alsof ze op een wolkje stardust leeft. Hetgeen de starlets van deze wereld overigens wel meer overkomt. Fotograaf (en interviewer) deden dus hun job: ze lieten Crevits geloven dat ze best een stuk was. En de minister gedroeg zich er ook naar. Bijvoorbeeld:
Hilde (Crevits dus): "Ik hou van mannen van wie je ziet dat ze goed in hun vel zitten. En die regelmatig zeggen dat ik er goed uitzie." (lacht)
 
Kris (haar man, die er even bij is komen zitten): "Je ziet er goed uit."
 
Hilde: "Dank je, schat, Ik denk dat het beter is als je niet in het interview voorkomt - je had het zelf zo gevraagd. Liever niet. Mag ik dat vlakaf zeggen? Ik vind dat beter."
 
Kris: "Akkoord."
 
Of: "Wat is je vrouwelijkste kant?"
 
Hilde: "Mijn borsten" (schatert) (...) Stel: jij hebt watervrees. Maar ik heb goesting om te gaan watertrappen. Ik kan niet uitleggen hoé, maar ik denk dat ik jou zou meekrijgen. En niet door die vrouwelijke kant van daarnet te tonen (lacht)."
 
Toen Hilde Crevits nog gewoon parlementslid was, namen zij en Joke Schauvlieghe er - heel terecht - aanstoot aan dat ze soms "kippetjes" werden genoemd. Met haar gekakel in Nina is het onwillige kuiken van destijds ineens een prominent Wetstraat-kutje. Want dát straalt haar shoot natuurlijk wel uit: kijk eens hoe begeerlijk ik kan zijn. Macht erotiseert, in dit geval ook het eigen ego.
 
Met alle respect: dit soort shoots is een minister onwaardig. Niet zozeer omdat het woord 'borst' viel, of uit valse pudeur. Wel uit politieke overwegingen.
 
Er is namelijk een groot verschil tussen een minister en een parlementslid. In alle landen heb je parlementsleden in alle soorten en gewichten. Je hebt dossiervreters en luiaards, fatjes en kroegtijgers, intellectuelen en volkse, sobere en royale lui. Zo mag de volksvertegenwoordiging zijn: een afspiegeling van de menselijke biotoop die hen verkiest. Dus als Anissa Temsamani in danskostuum of Maya Detiège in badpak willen opdraven: hun keuze. Dat zijn 'maar' parlementsleden.
 
Een minister is geen 'super-parlementslid.' Een minister is bovenal, jawel, een gezagsdrager. Voor een minister (of een burgemeester, of een schepen) hoort men respect te hebben. Niet voor de mens, maar voor het ambt (en dus voor de wet). Wie in het huwelijk treedt, moet recht staan als de schepen van burgerlijke stand de trouwzaal binnentreedt. Niet uit overjaarse etiquette, maar om het ambt. Net zo in de rechtbank.
 
Vandaar dat een dronken parlementslid geen ontslag moet nemen, maar een dronken minister een ander verhaal is. Die schaadt het ambt, en dus het gezag.
 
In België vinden we dat over het algemeen maar niets, die waardigheid van het ambt. Dat hangt dan weer samen met de neerbuigendheid waarmee we met onze politici omspringen, met de slordigheid voor alles wat 'openbaar domein' is. Incluis de publieke gezagsdragers.
 
En dat is ook de schuld van die gezagsdragers zelf. Waarom zou een burger enig respect hebben voor het ambt, als de minister zelf dat niet toont?
 
In Vlaanderen is die slinger ver doorgeslagen. Zie je Laurette Onkelinx of Joëlle Milquet al in een pseudo-pikante fotoshoot? Angela Merkel? Ségolène Royal?
 
Sommige Vlaamse politici/ae noemen dat ouderwetse prietpraat. Zo was er een aantal jaar terug het hardnekkige verhaal van een minister die op een druk bijgewoonde receptie van het Filmfestival van Gent dollend achter een vriendin zat te rennen. Hopelijk was dat niet meer dan een (hardnekkige) 'urban legend'. Beeldt u ter vergelijking even in: Dehaene die in zijn tijd op een receptie tikkertje zou spelen met Tobback. Ondenkbaar? Inderdaad. En zo hoort dat ook.