De muziekredactie van De Morgen volgt de belangrijkste bands op Pukkelpop 2012. De grootste bands en strafste tips vind je in het 'parcours' dat elke redacteur gedurende drie dagen aflegt. Hier: het parcours van Gunter Van Assche voor zaterdag.

De hitte mocht dan nog meer moordend zijn in de tent dan op de wei, toch kon Major Lazer (Dance Hall, 16u55, ****) rekenen op een overrompelende opkomst. Vanaf het podium werd passend gereageerd met een feestje dat z'n weerga niet kende. 

Daarin werd de hit 'Get Free' brutaal aan flarden gereten door spastische beats, maar ook de Jamaicaanse driekleur werd hoog gehesen door de groep rond producer Diplo. Nu ja, om eerlijk te zijn: de muzikale invulling leek van secundair belang bij Major Lazer. Niet erg, want het enige dat het publiek wenste, waren vette beats en amusement. Zo werd er om de haverklap publieksspelletjes ingelast, die de temperatuur nog méér deden opkruipen. Nu eens moest iedereen in de Dance Hall z'n doorweekte shirt boven z'n hoofd slingeren, in de traditie van 'Les Lacs du Connemara'. Een andere keer werden de mooiste meisjes opgedragen om hun hitsigste danspasjes te demonstreren op het podium. En twee zwarte danseressen, die pure dierlijke lust uitstraalden, gaven één kerel uit het publiek de beurt van z'n leven, terwijl ze hun kruis wellustig in z'n gezicht wreven. Hun trillende billen en pronte borsten stonden trouwens een hele show in dienst van het publiek. Het hele spektakel oogde vooral grappig, maar eerlijk gezegd ook best wel opwindend.

Tussendoor werd je ook nog vergast op een douche met champagne, confetti uit een kanon en loeiharde, diepe beats die de oorlog verklaarden aan je gehoor. Kortom: de ingrediënten voor een heftige nuit blanche. En dat onder een blakende zon. Op Pukkelpop is dit jaar alles mogelijk. _{^{(Lees hieronder verder)}}

• © Harry Heuts. Stilte bij de herdenking van alle slachtoffers die vorig jaar bij het noodweer vielen.

Minuut stilte voor alle slachtoffers van Pukkelpop 2011 
Elk concert van Patrick Watson (Club, 17u45,****) lijkt te baden in een magische sfeer. Zo vreemd was het dan ook niet dat de Canadese songschrijver als enige mocht spelen op het ogenblik dat een minuut stilte zou worden ingelast. "Okay folks. It's time," onderbrak hij het wondermooie 'Into Giants' met een zachte stem. In een zucht stierf alle geroezemoes uit.  

Om 18u10 werd er één minuut stilte gehouden voor de slachtoffers van Pukkelpop 2011.  

Nog ontroerender dan de aanblik van toeschouwers, die het hoofd bogen in stil verdriet, was de reactie van Watson zélf toen achteraf een spontaan applaus losbarstte. Het publiek jutte hij op om steeds luider te klappen en juichen. Die ontlading gaf aan dat het onvatbare drama eindelijk een plaats heeft gekregen bij de Pukkelpoppers. De herinnering blijft eeuwig intact, maar de onmacht is bezworen.

Ook het concert zorgde voor een krop in de keel. Vanaf een prachtig verlicht podium, smukte Watson z'n songs op met piano, viool, trompet of zelfs een zingende zaag. De excentrieke songschrijver zorgde met de ouverture 'Lighthouse' al direct voor een hoogtepunt, maar vooral 'Big Bird in a Small Cage' liet sidderingen door de Club trekken. Met ingetogen nummers greep de excentrieke liedjesschrijver je steeds bij het nekvel, maar even graag verblufte hij met uitbundige grandeur. Sinds zaterdag weten we het zeker: Patrick Watson is naast Leonard Cohen onze favoriete knuffelcanadees geworden.

Rondje kippenvel
Heel wat passie maar véél minder volk - damn you, Foo Fighters! - troffen we zaterdagavond aan bij Wilco (Marquee, 21u50, ***).

Tussen 'Misunderstood' en afsluiter 'Hummingbird' doorkruiste de groep rond Jeff Tweedy een weids landschap waar percelen alt.country, gitaarrock en onvervalste pop naadloos in elkaar overgingen. Een rondje kippenvel werd zoals steeds gereserveerd voor 'Impossible Germany' dat door Nels Cline werd voorzien van een zinderende gitaarsolo. Als je de warme sfeer van een afgeladen tent erbij had kunnen verzinnen, en 'Jesus, Etc.' de setlist zou hebben gehaald, keek je ongetwijfeld aan tegen een viersterren-concert. 

Bluesrock op salonvolume
Ook The Black Keys (Main Stage, 20u25 ***) balanceerden op de grens tussen drie en vier. Maar door de strenge geluidsnormen slaagden Dan Auerbach en Patrick Carney er niet in om de wei van Kiewit volledig plat te walsen. Bluesrock op salonvolume? Nooit een goed idee.

Nochtans hadden deze Amerikanen alle munitie in huis om er een onvergetelijk concert van te maken. 'Chop and Change' uit de Twilight-soundtrack, met Auerbach en sambaballen in een hoofdrol, was zelfs even straf als geinig. Maar ook een snedig 'Next Girl', verzengend 'Little Black Submarines' of strak 'Gold on the Ceiling' en 'Lonely Boy' zorgen voor opflakkeringen in de wei.

Gitaren bij Goose
Even broeierig klonk Goose (Marquee, 21u05, ****) een dag voordien. Tien jaar nadat het Kortrijkse viertal op het ereschavot van Humo's Rock Rally strandde, heeft deze groep zich opgewerkt tot één van de beste live-acts van het land.

'Black Gloves' en 'British Mode' (met zit-en-spring-moment) werden opgevat als volkshymnes, maar net zo goed bouwde het publiek een stomend feestje op recenter werk als 'Words' of de vooruitgestuurde single 'Real' - in de herfst verschijnt een nieuwe plaat. Echt gul was de groep niet met een voorproefje, maar het gloednieuwe 'Lion' leek  wel al aan te geven dat Goose de gitaren steeds minder schuwt.

Bescheiden Jef Neve
'Synrise' bleek dan weer even sensationeel in de versie van Goose als van Jef Neve (Wablief?!, ****). De virtuoze pianist tekende zaterdag echter vooral voor ontroering met 'Zuurstof', een muziekstuk dat geschreven werd voor iedereen die vorig jaar op Pukkelpop aanwezig was.

Met blazers, een contrabassist en all that jazz leek Neve de vreemde eend in de bijt. Maar z'n set van amper een half uur overtuigde van begin tot eind. "Jullie hebben er geen idee van hoe het voelt om als jazzband eindelijk in de grotemensenwereld te mogen meedraaien," lachte hij aan het eind. Véél te bescheiden, Jef, net als de duur van je concert.   

Bloedneuzen
Het contrast met Trash Talk (Shelter, 15u15, ***) kon niet groter zijn. Hun hardcorepunk klonk vrij doordeweeks, maar de overgave van de zanger tilde de groep naar een hoger echelon.

Die wurmde zich zingend in de moshpit, hees zich op de schouders van fans en leek van waanzin z'n handelskenmerk te willen maken. De bloedneuzen en schaafwonden? Ach, die namen hij en z'n fans er voor lief bij.