De muziekredactie van De Morgen volgt de belangrijkste bands op Pukkelpop 2012. Hier: het parcours van Wim Wilri zaterdag.

Net als de vorige twee dagen mocht zaterdag opnieuw een Belgische band het hoofdpodium openen. Balthazar (Main Stage, 11.25u, ***) trok vroeg op de bloedhete middag al veel publiek en gaf een kort concert dat helemaal openbloeide. Tijdens 'Blues For Rosann' en 'Later' was het nog even wennen aan de stofwolk die door de hitte opsteeg voor de Main Stage. Maar vanaf 'Fifteen Floors', drijvend op een heerlijke groove en meerstemmige zang, zat er kruit aan de lont.

Het gloednieuwe 'Sinking Ship' (van tweede plaat 'Rats' die in oktober verschijnt) werd door Maarten Devoldere solo ingezet op akoestische gitaar, en ontpopte zich dankzij het tokkelende viooltje van Patricia Vanneste tot een frivool zomerliedje met donkere tekst. Balthazar eindigde erg fraai met het gelaagde 'Blood Like Wine', wat in een bloedmooi a capella werd afgesloten.

20 jaar 'Copper Blue'
Bob Mould (Marquee, zaterdag, 17.15u, ***) werd 's avonds als gastzanger verwacht bij de Foo Fighters, maar toonde zich ook op eigen kracht de moeite. De energieke grijsaard heeft bij de twintigste verjaardag van 'Copper Blue' die klassieker weer tot leven gebracht, en speelde de Sugar-plaat van 'The Act We Act' tot 'Man on the Moon'. Songs die ook nu nog mooie kruisbestuivingen blijven tussen snedige punk en loden rock, waarbij de melodie overheerste. En het moet gezegd: ook het volume. De versterking toonde zich hier een krachtig, vierde groepslid.

Hadden we eigenlijk niet liever een ijskoude douche genomen dan in die bloedhete Marquee te staan? Jazeker, maar dit was een waardig alternatief. En dat Mould eindigde met het Hüsker Dü-nummer 'Makes No Sense At All', net voor er op heel Pukkelpop een minuut stilte werd gehouden, was erg treffend.

Briljante sixties-psychedelica
Na een pakkend herinneringsmoment, dat ik aan het memoriaal doorbracht, zorgde Graveyard (The Shelter, zaterdag, 18.15u, *****) al meteen een tweede maal voor kippenvel. Dit Zweedse viertal mengt het beste van sixties-psychedelica met smerige bluesrock. De stem van Joakim Nilsson schuurde rauw tegen je oorlel aan, terwijl de vonkende drums van Axel Sjöberg je voeten in beweging hielden en bassist Rikard Edlund groove na groove afvuurde vanuit de heup.

Wie zijn ogen dicht deed, waande zich in een zinderend Alabama. Deze in het zwart geklede bluesvikingen beschikten met 'Satan's Finest' en 'Hisingen Blues' over even snedige als trefzekere songs. Dat de nobele onbekenden zes jaar na hun oprichting plots aan een steile opmars bezig zijn, verrast niet. Met hun nieuw te verschijnen plaat doen ze dit najaar de grote zaal van het Antwerpse Trix aan. Op Pukkelpop kregen ze -ondanks de ondraaglijke hitte die in The Shelter hing- al moeiteloos alle handen op elkaar. Briljant concert.

De vijf van 't stad
Diablo Blvd. (Wablief?!, zaterdag, 19.40u, ***) had eigenlijk vorig jaar al in Kiewit moeten staan. Alex Agnew, naast comedian ook frontman van de Antwerpse metalband, maakte graag tijd vrij om dat uitgestelde optreden alsnog te brengen. Hij bedankte Pukkelpop-organisator Chokri om "niet te hebben opgegeven" en toonde zich een echte volksmenner. Veel speelden de vijf van 't stad deze zomer nog niet samen, maar roestig bleken ze allerminst. De songs van hun vorig jaar verschenen 'Builders of Empires' brachten de overkokende tent alsnog in beweging.

Diablo Blvd. speelde metal volgens het boekje, maar dat deerde niet. 'Communion', het titelnummer en vooral het akoestisch ingezette 'Saint of Killers' toonden op dit podium potentieel. Agnew laat zelfs verstaan dat hij volgend jaar een sabbatical neemt als comedian. De zanger wil zich dan volop gaan concentreren op zijn groep, een nieuwe plaat en dito tour.

Plat en puberaal
Enter Shikari (The Shelter, zaterdag, 21u, *) bracht aan het eind van mijn parcours een smeltkroes van metalcore, dubstep en platte eurotrash. En dat klonk even fout als het hier nu neergeschreven staat. De vier uit het Engelse St-Albans waren vijf jaar geleden nog een van de muzikale curiosa: herrie voor pubers die zich zowel in pogo als bij gabberdans willen verliezen. Die pubers zijn intussen opgegroeid, Enter Shikari niet. Zanger-toetsenist Roughton Reynolds toonde zich stoer en hard, maar velen hadden snel door dat dit eigenlijk gebakken lucht was. Drie kwartier tijdverlies. Gelukkig stonden de Foo Fighters toen al klaar in de startblokken.