De komende dagen volgt de muziekredactie van De Morgen de belangrijkste bands op Pukkelpop 2012. De grootste bands en strafste tips vind je in het 'parcours' dat elke redacteur gedurende drie dagen aflegt. Hier: het parcours van Gunter Van Assche voor vrijdag.

Raving George (Dag 2, Boiler Room, 12u30,****) spande tijdens een anderhalf uur durende set steeds meer festivalgangers voor haar kar. Deze Charlotte de Witte maakte onlangs naam als één van de favoriete Bitches van Switch op Studio Brussel, en met haar draaitafel-act vol deephouse, tech house en krakende elektro begreep je waarom de piepjonge dj aan een steile opmars bezig is. Het plezier spatte van haar gezicht. Voortdurend maakte ze hartjes naar fans die spandoeken en pancartes met haar naam omhoog hielden, en in de finale kon er zelfs een stagedive van af, waarbij het publiek en passant een gulle blik op het fraaiste benenstel van de Boiler Room gegund werd. 

Laidback laptopvirtuoos
Dag twee bleek ook de dag van de melige woordspelingen. Naast Joy Orbison - haha! - stond bijvoorbeeld ook Com Truise (Castello, 16u05, ***) op de affiche. Met een liefde voor de meest schmalzerige synths uit de 80s, moddervette hiphopbeats en psychedelica toonde deze laidback laptopvirtuoos uit New Jersey dat Vangelis best wel z'n mannetje zou kunnen staan in de straten van Compton.

Alleen jammer dat er geen hol viel te zien of beleven op het podium. Thuis, onder een hoofdtelefoon, blijft de experimentele luistertrip van deze knoppendraaier dan ook best tot haar recht te komen.

Amerikaanse Radiohead
Dertigplussers konden een mooi nostalgie-parcours uitstippelen. De meesten wachtten ongetwijfeld op de comeback van The Stone Roses. Maar als je moest afgaan op de broeierige temperatuur in de Marquee én het monsterapplaus werd al net zo reikhalzend uitgekeken naar de langverwachte reünieshow van de "Amerikaanse Radiohead". Of zo werd Grandaddy (Marquee, 19u30, *****) toch al eens genoemd in de jaren '90. Jason Lytle, nog steeds vastgeroest aan z'n truckerspetje, blies deze indierockband exact twintig jaar na de oprichting nieuw leven in. De pauze van zes jaar deed de groep hoorbaar deugd. Zo waren 'The Crystal Lake' of 'Stray Dog and The Chocolate Shake' om door een ringetje te halen. Maar ook met de manische blieps van 'A.M. 180' en de hymne 'Summer Here Kids' pikte Grandaddy de draad van het verleden probleemloos op, waar ze die na die twee zomerhits in '97 had laten liggen.

En alsof die hoogtepunten nog niet volstonden, sloot Lytle in volmaakte schoonheid af. Na een flesje rode wijn te kraken, zette hij een absoluut fe-no-me-naal 'He's Simple. He's Dumb. He's The Pilot' in. Die culthit kreeg ook een onverwachte lichtshow mee, dankzij de ondergaande zon die haar mooiste avondlicht in de tent wierp tijdens de finale. "We dachten even dat dit een afschuwelijk idee zou zijn," lachte Lytle over de comeback van z'n groep. "Bedankt om ons ongelijk te bewijzen." Geen dank, jongen. En tot gauw?

Snoeven maakt schuld
"I am the resurrection", snoefde Ian Brown vrijdagavond. Maar de wederopstanding van The Stone Roses (Main Stage, 22u35, **) was er helaas één op een mank pootje.  Nauwelijks te geloven eigenlijk. Aan het begin van de jaren '90 werd dit legendarische kwartet terecht nog aanzien als één van de meest opwindende (live-)acts. En zonder het legendarische debuut van The Stone Roses had het gros van de Britse indierockbands wellicht nooit bestaan. Méér nog: zonder Ian Brown had Liam Gallagher van Oasis niemand gekend om z'n bekende loopje van te jatten.  

Maar de langverwachte comeback stak niet bepaald het vuur aan de lont. Zelfs op de eerste rijen voor het hoofdpodium, waar de spionkop zich duidelijk moed had ingedronken, bleef de sfeer behoorlijk mak - op een luidruchtig dronken Brit na, die luchtgitaar speelde tijdens een uitgesponnen 'Fools Gold'. Die tamheid werkten de Roses natuurlijk zélf ook in de hand, door hun optreden te beschouwen als een schijnrepetitie. Op de woeste interventies va drummer Alan "Reni" Wren na, werkte de groep zich quasi-achteloos door hun back catalogue. Bovendien had John Squire het onzalige idee opgevat om de volmaakte gitaarpartijen van vroeger nodeloos aan te dikken tot powerriffs, terwijl Ian Brown - als vanouds - strompelde over de toonladder en een onverstaanbare rap drapeerde over de outro van 'Love Spreads'. 

Het optreden begon nochtans veelbelovend: de heerlijk nonchalante bas van Mani in 'I Wanna Be Adored' stuurde dan ook aan op een avond vol classics en nineties-nostalgie. Maar de groep wekte midweg al een uitgebluste indruk. Waren ze doodop? Of moeten we dit - oh horror - toch zien als een snelle cash-in tour? Een andere verklaring konden we alleszins niet direct vinden voor deze set, waarin classics halfslachtig nieuw leven werden ingeblazen. De opwinding van de Manchester-hoogdagen, die zelfs van krakkemikkig opgenomen filmpjes spatte, bleef hier volledig uit.  

Aan het eind zag je Brown nog even dollen met plastieken action figures, en papieren vliegertjes het publiek in te mikken. Geen idee waarom, maar hey: het zorgde tenminste voor een opflakkering in de wei. "I think we're great, and i think we've still got it," liet de zanger vorig jaar optekenen,  toen hij de comeback van The Stone Roses aankondigde. Snoeven maakt schuld, Mister Brown. Is tijdloze klasse eisen dan zoveel gevraagd?