Op de snijtafel

In de media leek het of Angela Merkel de inzet was van de kwartfinale tussen Griekenland en Duitsland. Drachme versus euro. Hondenkar versus Mercedes. Een voetbalwedstrijd als vuilbak van de geschiedenis. Een steekpass voor vlag en vaderland: schei toch uit met die onzin.

Heeft iemand de voorbije weken Barroso en Van Rompuy nog gehoord over Joelija Timosjenko? Hun humanitaire opportunisme was meteen uitgewoed toen de bal aan het rollen ging. Dus ja, als ze niet in een hoepelrok en met Tirolerhoedje in het stadion zou verschijnen, zou geen mens aandacht besteden aan Angela Merkel.

Hooguit een paar losse kreten van een zonderling. Maar zelfs dat heb ik niet gehoord.

Voetballers doen niet aan politiek. Het probleem is eerder dat de politiek zich graag aan voetbal vergrijpt. Zoals aan alle massafeesten trouwens. Je moet al lichtjes seniel zijn om te denken dat de Grieken met een eurofobie op het veld komen. Overigens worden zij als vanouds in dollars betaald. Die hele euro kan de pot op.

Opgelegde moffenhaat is niet vol te houden in een land waar Duitsers sinds jaar en dag de eilanden bezetten met sloten bier en bacchanalen van worst en varkenspoot. Nationalisme wordt graag ingeruild voor commercie.

Omgekeerd: het was wel een Duitser die Griekenland in 2004 Europees kampioen heeft gemaakt. De oude Otto Rehhagel was de Olympische Spelen voor in succes en waardigheid. Zuidelijke landen zijn altijd erg poreus voor herbewapening. Daar hebben ze het IOC niet voor nodig. Wel een triomferend nationaal elftal als verheven balustrade van eigen ongemak.

Ik geloof niet in nationalisme op toernooien als het EK en WK. Zeker, commercie en folklore doen dapper mee, maar het blijven voetbaluitstapjes. Een land is te groot en te grillig voor extreem fanatisme. Dat vind je alleen terug bij clubs: de frontlijnstaten Anderlecht-Standard en Club Brugge-AA Gent. Overzichtelijke vijandschap, te behappen achter de kachel. En met sjaal in buitenlucht.

Bij nationale teams zie je een ander soort fans: zij zijn er meer voor de buren dan voor de spelers en de strijd. Meer dan een tricolore mayonaiseclub is het niet. Wel sexy met al die navelbloesjes.

Eigenlijk is het een festivalweide.

Niet voor de Mannschaft die een van een wonderlijke professionaliteit is. Dat waren ze eerder ook al, maar niet met die schoonheid. Nu is er een dimensie bij gekomen: artistiek professioneel. Er was op dit EK geen team dat mooier voetbal speelde dan Duitsland.

In subtiele fragiliteit. Het krachtvoetbal helemaal afgezworen. Raffinement van onschuld mat Philipp Lahm als uithangbord. En Mario Gomez als fanfare, maar wel een verstilde, bijna bescheiden fanfare. Duitsland heeft de Hollandse school overgenomen. En ook nog puntig geraffineerd. Ik zag alleen nog engelen over het veld lopen. In het gezicht niet de miniemste zweetsporen van krijgsgewoel.

Moderne jongens. Zwierig en toch beleefd.

Het was al langer bekend dat de Mannschaft het nieuwe voetbal bracht. Maar zo mooi als gisteren tegen Griekenland had ik het niet eerder gezien. Dat was voetbal op de snijtafel. In kleermakerszit.

Duitsland: Europees kampioen.

Hugo Camps