Recensies

B.B. King geeft de aftrap van Gent Jazz ****

B.B. King blijft zijn afscheidstournee rekken, alsof hij overtuigd is daarmee 'the final curtain call' te kunnen omzeilen. Drie jaar geleden zwaaide de door diabetes getroffen blueslegende zijn fans immers al eens uit met een wereldtour, maar tijdens Gent Jazz was het publiek woensdag opnieuw getuige van Kings befaamde bluessolo's en bijeengesprokkelde classics, gekruid met een knap staaltje galgenhumor.

Warmbloedige set
Vooraleer Magere Hein zijn knokige vingers kan richten naar B.B. King - de bluesgitarist wordt er straks 84 - vergastte de Amerikaan je in de Gentse Bijloke eerst nog op een warmbloedige set. Daarbij werd royaal gespuwd in het gelaat van de Dood en vierde de joie de vivre hoogtij. Zelfs in een hartverscheurend 'See That my Grave is Kept Clean' of 'The Thrill is Gone' klonk de bejaarde snarendrijver haast even monter als tijdens het uptempo 'Rock Me Baby', waarin Boogie Boy een gastrolletje vertolkte aan de piano.

Akkoord, Kings vingers gleden misschien niet langer even gezwind over de snaren, maar zelfs dat stond nooit een overtuigend concert in de weg.

Bitterzoet hoogtepunt
Zo kwam een vinnig 'Let the Good Times Roll' levenslustig uit de boxen gerold, en werd 'Key to the Highway' - een bluesstandard die hij met Eric Clapton onder handen nam - ter plekke nieuw leven ingeblazen. "Deze ballad werd geschreven toen jullie grootouders elkaar nog niet eens kenden", gaf King vooraf grijnzend mee aan de vijftigers op de eerste rijen, waarop hij dit bitterzoet hoogtepunt inzette.

Kwetsbaar
Ondanks zijn onophoudelijke grapjes - zo werd Chopins 'Dodenmars' onverwacht binnengesmokkeld in de set - maakte de honderdvijftig kilo wegende bluesreus toch een opmerkelijk kwetsbare en vooral versleten indruk. Al bij de aanvang bekende King trouwens dat zijn knieën intussen werk weigeren, zijn rug kapot is, en zijn zicht zo goed als verdwenen is sinds een hufterige diabetes zijn leven beheerst.

Uitzonderlijk
Met de ogen toe bleef je evenwel getuige van een uitzonderlijk concert, gebracht door een performer die lééft voor het podium. En hoewel B.B. King een halve eeuw geleden is weggetrokken uit de katoenplantages in Mississippi, hoor je hem in zijn songs tot op vandaag enkelhoog in de modder van de delta waden, net als betreurde tijdgenoten en rivalen als Muddy Waters, John Lee Hooker en Howlin' Wolf dat deden.

We kunnen alleen maar hopen dat B.B. Kings afscheid oneindig lang blijft duren. Tot over drie jaar? (Gunter Van Assche)