Recensies

Crosby, Stills & Nash in Vorst Nationaal: verloren strijdlust ***

Nu hun muzikale erfenis weer volop wordt uitgedragen door de Fleet Foxes en, in iets mindere mate, Grizzly Bear, is het een goede zaak dat we ook Crosby, Stills & Nash zelf nog eens op een vaderlands podium aan het werk konden zien. Helaas moest het concert van de folkrockveteranen, dinsdag in Vorst Nationaal, het afleggen tegen dat van hun ex-collega Neil Young, onlangs in het Sportpaleis.

Supergroep
Vier decennia geleden werd CS&N als een van de allereerste 'supergroepen' beschouwd. David Crosby (66) had naam gemaakt met The Byrds, Stephen Stills (64) was een van de blikvangers van Buffalo Springfield en Graham Nash (67) had al van het succes geproefd met The Hollies. Hun folkrockvariant, met uitgekiende en loepzuivere vocale harmonieën als handelsmerk, stond garant voor commercieel succes en hun optreden tijdens het Woodstockfestival bezorgde hen een legendarische status.

Sindsdien symboliseert het trio de idealen van de tegencultuur uit de jaren zestig. Het grote drama van CS&N is dat ze op een bepaald moment de hulp inriepen van hun vriend Neil Young, die met zijn grilligheid hun onderlinge relaties grondig vertroebelde en met zijn monstertalent dat van de anderen voorgoed zou overschaduwen.

Drugs en ziekte
De drie grijzende en kalende ex-hippies die dinsdag in Brussel in de schijnwerpers stonden, waren duidelijk overlevers van vele oorlogen. Overmatig druggebruik en levensbedreigende ziektes hadden vooral bij Crosby en de slecht te been zijnde Stills onuitwisbare sporen nagelaten.

Set in twee delen
De set was opgesplitst in een semiakoestisch, folky gedeelte en een wat steviger rockende tweede deel, waarin de veteranen zich lieten begeleiden door een bassist, twee toetsenspelers - onder wie Crosby's zoon James Raymond - en meesterdrummer Joe Vitale.

Klassiekers als 'Helplessly Hoping', 'You Don't Have to Cry' en 'Guinnevere' verwezen meteen naar de piekperiode van de groep, maar gaven tegelijk aan hoe broos de stemmen van de leden inmiddels zijn geworden. Er werd al eens naast een noot gegrepen en het vocale weefsel zat niet altijd even strak.

Covers
Crosby, Stills & Nash werken momenteel met sterproducer Rick Rubin aan een cd met hun favoriete songs en daaruit brachten ze covers van The Rolling Stones ('Ruby Tuesday'), James Taylor ('You Can Close Your Eyes'), Tim Hardin ('Reason to Believe'), Bob Dylan ('Girl from the North Country') en The Grateful Dead ('Uncle John's Band'). Niet kwaad, maar een beetje overbodig toch. Bovendien maakten de heren ook in 'Dream for Him', 'Southern Cross' en de nieuwe Nashcompositie 'In Your Name' een weinig bevlogen indruk. Hoewel de ongevaarlijk voortkabbelende nummers je niet onaangenaam in de oren klonken, grepen ze je zelden of nooit naar de keel.

Persoonlijkheden
Naarmate het optreden vorderde, tekenden de persoonlijkheden zich wel steeds duidelijker af. Vooral in het tweede deel toonde Stills zich een even expressieve als geïnspireerde gitarist, zoals bleek in oude Buffalo Springfieldsongs als 'Bluebird', het potige 'Rock'n'roll Woman' en het iets te flets gezongen 'For What it's Worth'.

Nash was dan weer de man van de luchtige popliedjes ('Marrakesh Express', 'Just a Song before I Go') en het naïeve kampvuursentiment ('Our House', 'Teach Your Children'), terwijl Crosby zich in 'Long Time Gone', 'Déjà Vu', 'Almost Cut my Hair' en 'Wooden Ships' overgaf aan bijtende maatschappijcommentaar. Pas hier mochten de gitaren snijden en klauwen en kreeg je, na de slaapverwekkende eerste helft, eindelijk het gevoel dat er iets gebeurde op het podium.

CS&N waren ooit getalenteerde songwriters die dinsdag vooral imponeerden met songs van veertig jaar geleden, maar de jongste decennia nauwelijks nog iets memorabels aan hun oeuvre hebben toegevoegd. Een bezienswaardigheid uit een lang vervlogen tijdperk dus, en zoals LP Hartley ooit schreef: 'The past is a foreign country'. Blij dat we Crosby, Stills & Nash eens live aan het werk hebben gezien, al zal het recente optreden van de Fleet Foxes in Werchter, ironisch genoeg, veel langer in ons geheugen gegrift blijven. (Dirk Steenhaut)

Bij Warner verscheen van Crosby Stills & Nash onlangs het warm aanbevolen Demos, een cd met sobere opnamen uit de periode 1968-1971.