Recensies

Metallica op Rock Werchter: de grootste metalgroep van de wereld *****

Net zoals er muziekfans zijn die niet snappen waarom Milk Inc. dit jaar op Werchter stond, vind je evenveel puristen die niet kunnen begrijpen dat Metallica hier al voor de zesde keer mocht komen optreden. Het antwoord is nochtans heel eenvoudig: omdat Rock Werchter het beste naar boven haalt bij de vier groepsleden. Metallica speelde in jaren niet meer zo strak als zondagavond.
Werchter betekent duidelijk iets heel speciaals voor Metallica. Hier
zette de band in 1993 de stap van groot naar mega, en legde ze de
fundamenten voor het predicaat 'de grootste metalgroep van de wereld'.

Hetfield, Ulrich, Hammett en Trujillo bleken erop gebrand te bewijzen
dat ze die status nog steeds verdienen, en dat die titel niet enkel
slaat op hun verkoopsucces.

Dit voorjaar werd Metallica in het Sportpaleis nog de nek omgewrongen door een barslecht geluid, maar als afsluiter in Werchter klonk alles glashelder. De gitaren van Metallica zaten zo strak als de kogelriem van James Hetfield en kwamen aanstormen alsof er zich een duizendkoppig leger op het podium bevond.

Metallica had zijn normale setlist helemaal overhoop gegooid. Twee uur lang lieten de 'four horsemen' alles van na 'The Black Album' links liggen, en combineerden ze het beste van hun jongste cd 'Death Magnetic' met een lijstje dat zowel de festivalgangers als die-hards plezierde. Het mythische 'One' werd al als vijfde nummer
gespeeld, en bracht zowel letterlijk als figuurlijk vuurwerk. 'Master of
Puppets' klonk even furieus als 'Sanitarium' mooi was, en zelfs bij de
minder bekende songs kon je niet nalaten onophoudelijk met je voet mee te stampen.

De hardste brok venijn had Metallica opgespaard in 'Dyers Eve'. Een
nummer van Hetfield uit '88 dat een pijnlijke open brief is aan zijn
zwaar katholieke ouders, die hem nooit een echte jeugd hadden gegund. Niet dat hij die pijn nu nog voelt. James Hetfield stond -als hij zich niet aan het concentreren was op zijn gitaar- de hele tijd te
glimlachen. En dat de frontman opnieuw gelukkig is, komt heel Metallica ten goede. 'Nothing Else Matters' zette hij solo in, om geknield en met de ogen dicht te eindigen in feedback en over te gaan in een overdonderend 'Enter Sandman'.

Bissen deed de groep met hun favoriete cover 'Last Caress' en twee klassiekers uit de eerste plaat, 'Hit The Lights' en de ultieme meezinger 'Seek and Destroy'.

'Op Werchter staan is de beste job die er bestaat', vertrouwde Kirk
Hammett ons onlangs toe. Als Metallica speelt zoals het dat zondagavond deed, is het werk van een recensent net zo fraai. Hun eerste keer op TW was misschien nog net iets magischer, maar dit concert prijkt met piek op twee. (Wim Wilri)

De set:
Blackened
For Whom the Bell Tolls
Creeping Death
Of Wolf and Man
One
Broken, Beat & Scarred
Cyanide
Sad But True
(Welcome Home) Sanitarium
All Nightmare Long
The Day That Never Comes
Master of Puppets
Dyers Eve
Nothing Else Matters
Enter Sandman
Last Caress/Hit The Lights
Seek and Destroy