Recensies

PJ Harvey en John Parish geven indringend concert in AB ****

Het was al lang geleden dat PJ Harvey voor het laatst op een Belgisch podium stond. De kaartjes voor haar concert, donderdag in de AB, vlogen dan ook in een mum van tijd de deur uit. Dat de zangeres de schijnwerpers deelde met haar mentor John Parish maakte de avond extra aantrekkelijk.

John Parish staat bekend om zijn puike productiewerk voor artiesten als eels, Sixteen Horsepower, Giant Sand en Tracy Chapman, maar hij is ook een bevlogen multi-instrumentalist die de piepjonge Polly Jean Harvey ruim twintig jaar geleden inlijfde bij zijn toenmalige band, Automatic Dlamini.

Gezamenlijke tournee
Sindsdien is hij haar belangrijkste vertrouwensman: Parish was nauw betrokken bij cd's als 'To Bring You My Love' en 'White Chalk' en maakte met de zangeres in 1996 de duoplaat 'Dance Hall at Louse Point', waarvoor hij de muziek en zij de teksten schreef. Onlangs verscheen met 'A Woman a Man Walked By' de schitterende opvolger en wat elf jaar geleden níet gebeurde, is er nu gelukkig wel van gekomen: een gezamenlijke tournee.

Parish en Harvey werden bijgestaan door goed volk als bassist-toetsenman Eric Drew Feldman, drummer Jean-Marc Butty en gitarist Giovanni Ferrario, allemaal met hoed en gekleed in scherpgesneden pakken.

Blootvoetse Harvey
John Parish nam de gitaar, banjo, ukulele en dobro voor zijn rekening. PJ Harvey, blootvoets en in een beeldige zwarte jurk, 'beperkte' zich tot zingen en wat percussie, wat haar op het podium de nodige bewegingsvrijheid gaf. En neen, haar lichaamstaal behoefde echt geen onderschriften.

De songs uit de nieuwe cd vormden, aangevuld met materiaal uit 'Louse Point', de ruggengraat van de set. De echte PJ-hits bleven dus uit, maar vanaf het stuiterende 'Black Hearted Love' voelde je niettemin dat je een opwindend avondje tegemoet ging. La Harvey is haar stem met de jaren nog beter gaan beheersen en bewees dat ze zowel teder en verlegen als manisch jankend uit de hoek kan komen.

Subtiel en intens
De zangeres toonde in de AB haar vele gedaanten, maar of ze zich nu aan vocale hoogstandjes waagde (het walsende 'Leaving California'), steunde of blafte (het deraillerende 'Pig Will Not'), altijd kwam het de zeggingskracht van haar personages ten goede.

De groep speelde afwisselend heftig en ingetogen, subtiel en intens en bewandelde een grillige middenweg tussen folk en Beefheartblues. Van de oudere nummers onthielden we vooral het broeierige 'Rope Bridge Crossing', het pakkende 'Civil War Correspondent' en het zompige 'Taut'.

Een even indringend als meeslepend concert dus. Wie het heeft gemist, kan alleen maar zijn/haar hart opvreten. Of hopen dat Harvey en Parish alsnog Pukkelpop aandoen. (Dirk Steenhaut)