Recensies

Cd van de week: Elvis Perkins in Dearland (Elvis Perkins in Dearland) ****

Ze zijn legio, de voorbeelden van kinderen die er niet in slagen uit de schaduw van hun beroemde ouders te treden. Elvis Perkins bewijst op zijn tweede cd evenwel dat hij talent genoeg heeft om ook op eigen kracht naam te maken.

'Ash Wednesday', de voortreffelijke eerste cd van Elvis Perkins, werd twee jaar geleden enigszins overschaduwd door het verhaal dat ermee vergezeld ging. Perkins' vader was immers Anthony Perkins, de acteur die onsterfelijk werd door zijn rol in 'Psycho' van Alfred Hitchcock. De moeder van de Amerikaanse singer/songwriter was dan weer een van de passagiers op de fatale American Airlinesvlucht van Boston naar Los Angeles die zich op 11 september in een van de Twin Towers boorde.

Het heeft vast meegespeeld in de beslissing om voor zijn tweede cd op te gaan in de groep die hem bij zijn vorige tournee ook heeft bijgestaan, en logischerwijze klinkt Elvis Perkins in Dearland daardoor meer als een collectief. Gevarieerder, ook.

De rustieke luisterpop van 'Ash Wednesday' is intact gebleven, en de dood blijft een weerkerend thema in Perkins' werk- maar de muziek klinkt eerder gracieus dan neerslachtig. De inkleding is er -door het gebruik van hoorn, klarinet, banjo en pijporgel- een stuk fantasierijker op geworden. 'I'll Be Arriving' is bijvoorbeeld een duister stuk bluesrock, terwijl afsluiter 'How's Forever Been, Baby', het soort hartverscheurende wals is waar je je doorgaans pas aan waagt wanneer na het laatste rondje het leeggelopen café gesloten wordt.

Geen hokjesdenken
Soms moet je aan Dylan denken. Aan de jonge Tom Waits, ook. En een enkele keer zelfs aan Leonard Cohen. Maar meer dan vluchtige referenties zijn dat doorgaans niet, en Perkins is te zeer zichzelf om zich aan epigonisme te bezondigen. Neem 'Send My Fond Regards To Lonelyville', een nummer dat je haast als ouderwetse kamermuziek zou catalogeren tot in de staart plots sax, tuba, strijkers en percussie elkaar naar een hoogtepunt stuwen. Het speelse 'Doomsday' lijkt dan weer zo weggelopen uit New Orleans, klinkt feestelijk als een optocht tijdens Mardi Gras. En 'Hey' begint als een gospelsong voor het nummer zich halverwege ontplooit tot het soort folkpop waar The Kinks vroeger meesters in waren.

U merkt het: 'Elvis Perkins in Dearland' is een cd geworden die weliswaar coherent klinkt, maar tegelijk zoveel wegen bewandelt dat je er op den duur gedesoriënteerd bij dreigt te raken.

Ver weg van het hokjesdenken waar popmuziek zo vaak op gebaseerd is, heeft Perkins zijn eigen plek gevonden waar alles kan, en elk muzikaal taboe doorbroken kan worden. Een groeiplaat waar de veelheid aan geuren en kleuren bij elke nieuwe luisterbeurt weer wat vanzelfsprekender wordt. (XL/V2) (Bart Steenhaut)

DOWNLOAD EERST: 'Send My Fond Regards to Lonelyville' , 'How's Forever Been, Baby', 'Shampoo', 'Doomsday', '123 Goodbye'.