Recensies

Lionel Richie vindt zijn ritme niet in Antwerps Sportpaleis **

De tijden van de grote hits mogen al een hele tijd achter hem liggen, toch blijft Lionel Richie overal voor volle zalen optreden. Ook in het Antwerpse Sportpaleis, waar een voornamelijk ouder publiek maandag verzamelen blies. Zijn warme soulstem is de bijna zestigjarige Amerikaan nog niet kwijt, maar een gevoel voor opbouw en timing helaas wel.

Lionel Richie wist duidelijk niet goed wat hij wou, maandagavond in het Sportpaleis. Hij startte de show sterk met 'Easy' van zijn oude supergroep The Commodores, om dat nummer meteen te laten volgen door 'Just Go', de nieuwe single uit zijn gelijknamige negende solo-album. Het lied, een duet met rapper Akon (die vanop een groot videoscherm meezong), was zo glad dat je blij was antislipzolen aan te hebben.

"We brengen vanavond oud, nieuw en alles er tussenin", pochte Richie. Dat klopte, maar de manier waarop de set was opgebouwd deed evenveel wenkbrauwen fronsen als knieën kraken. Dit leek eerder een stoelendans dan een concert. Het publiek stond nog maar net recht om de heupen te bewegen ('Just for You', 'Running With the Night') of daar kwam alweer een ballad aan ('Stuck on You', 'Say You, Say Me'), en vice versa.

Onvolmaakt naakt
Lionel Richie beweerde Antwerpen graag te laten voelen hoe het was om helemaal alleen een nummer te componeren. De zanger nam plaats achter een karig verlichte zwarte vleugelpiano en beloofde zo, naakt, drie liedjes te brengen. Maar tijdens 'Hello' hoorden we vanuit de coulissen overduidelijk een toetsenist meespelen, en bij het dertig jaar oude 'Wandering Stranger' stond daar plots alweer de bandgitarist een schreeuwerige solo uit zijn Gibson te halen. Poging tot intimiteit grandioos mislukt.

Dochter Nicole (intussen haast beroemder dan vaderlief zelf) kreeg een vermelding met het over haar geschreven 'Ballerina Girl'. En ook al was dit een lichtpunt van empathie, toch bleef Lionel Richie maandagavond bovenal zijn gladde zelf. Het publiek was prachtig, fantastisch, geweldig, nooit meegemaakt. Richie bleek in Antwerpen bovenal ook trots op zichzelf. Na echt élk nummer spreidde hij de armen en nam hij een christuspose aan richting zaal.

Een korte nacht
De zanger beweerde materiaal mee te hebben waaruit hij 'de hele nacht lang' (vette knipoog inbegrepen) kon blijven putten. Maar na amper tachtig minuten concert (eindigend met 'Dancing on the Ceiling', waarin een vleugje 'Jump' van Van Halen zat verwerkt) hield hij het al voor bekeken. Dat was niet naar de zin van het publiek, dat striemend hard een boegeroep aanhief. Gelukkig kwam er nog een bisronde, waarin tijdens 'Endless Love' alle vrouwen in de zaal de tweede stem vertolkten en zich even Diana Ross mochten wanen. 'Don't Stop the Music' en een van een latijns ritme voorzien 'All Night Long' waren de onvermijdelijke afsluiters.

Het best van al leek Richie zich maandagavond nog te amuseren met de nummers van The Commodores. Tijdens 'Brickhouse', terwijl er beelden uit vervlogen tijden over het scherm flitsten, danste hij van de ene kant van het podium naar de andere en was de funkmachine onhoudbaar. En bij een ingetogen 'Three times a Lady' kon je een speld horen vallen. Hopelijk komt die langbeloofde reünie er snel, want dit concert in het Sportpaleis maakte duidelijk dat één Commodore de lente niet maakt. (Wim Wilri)