Recensies

Australische rockers van AC/DC walsen Sportpaleis plat *****

Er werd reikhalzend naar uitgekeken, en de kaartjes voor de twee concerten waren sneller uitverkocht dan ze gedrukt konden
worden. Zondagavond werd het geduld beloond en stond de stilaan legendarische groep voor het eerst in acht jaar weer op een Belgisch podium. Het werd, in tegenstelling tot de vorige passage in Flanders Expo, een onvergetelijk concert. Alsof er een trein op kruissnelheid door de zaal denderde.

Sta me toe meteen met de deur in huis te vallen: de sleutel tot het succes van AC/DC is dat de groep het halsstarrig
vertikt om te evolueren. Sinds haar ontstaa in 1973 maakt het Australische vijftal platen die telkens - hoewel onderling sterk wisselend van kwaliteit - in elkaars verlengde liggen, en vol songs staan die nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn. Sterker nog: eigenlijk doet AC/DC weinig meer dan altijd maar variaties op hetzelfde nummer verzinnen.

Moordend tempo
Ook de structuur van de concerten is al sinds mensenheugenis dezelfde: de eerste single uit de nieuwe plaat opent de set, de classics allemaal mooi op een rijtje in de staart, niet te veel nieuwe songs, etcetera - zelfs de visuele aankleding van die oude hits is onveranderd gebleven. De gigantische klok waar zanger Brian Johnson aan hangt als intro tot 'Hells Bells', Angus Young die tot op z'n boxershort stript in het bluesy 'The Jack', de enorme opblaaspop die opduikt zodra het eerste akkoord van 'Whole Lotta Rosie' door de luidsprekers knalt, én de kanonschoten die 'Let There Be Rock' uitwuiven... Allemaal behoren ze al een paar tournees tot de vaste ingrediënten van een AC/DC-concert.

Tel daarbij nog de klassieke stripfiguurtjeslook van gitarist Angus Young (melkbenen, een bordeauxrood schooluniform, pet en witte sokken) en je krijgt als het ware al een déjà vu nog voor het concert goed en wel begonnen is. Precies die zekerheid - eigenlijk al weten wat er komen gaat - heeft de groep een schare hondstrouwe fans
opgeleverd. En omdat de band in tegenstelling tot Metallica niet elk jaar op tournee gaat, blijven de concerten evenementen waarvoor het publiek keer op keer storm loopt. Zeker nu de band met Black Ice net één van de beste cd's uit haar carrière heeft gemaakt.

Bovendien viel het ook in Antwerpen niet te ontkennen: geen groep die de clichés van de rock-'n-roll zo beheerst, en ze bovendien helemaal naar haar hand weet te zetten. Al bij het animatiefilmpje dat als introductie op opener 'Rock N Roll Train' werd geprojecteerd, zag je vrouwen met tepels die door hun strakke bloesjes priemden, en zich gewillig van allerlei knuppels bedienden. Diezelfde trein werd even later ook écht het podium opgeduwd.

Veel extra decor was er nauwelijks. Dat hoefde ook niet echt, wat Johnson, stem van schuurpapier, maar op zijn eenenzestigste toch een tikje trager dan vroeger, en Angus Young zochten voortdurend het publiek op, paradeerden om beurten over de catwalk en gaven je daardoor zelden de indruk dat je iets te kort kwam.

Op de koop toe hield de groep er een moordend tempo op na. AC/DC mag dan maar één song hebben, het is wel een hele goeie.

'Back in Black', 'Dirty Deeds Done Dirt Cheap', 'Thunderstruck' en het nieuwe 'Black Ice' waren allemaal volgens dezelfde gebruiksaanwijzing in elkaar geschroefd, maar ze stònden niettemin als wolkenkrabbers in Manhattan.

Bier en een D-cup
De riffs van Angus Young bleven even eenvoudig als efficiënt, en zorgen ervoor dat de helft van de zaal tegelijk met hem de luchtgitaar bovenhaalde en daarop elk van zijn solo's tot in de kleinste details meespeelde. En zo hoort het bij een groep die alles zo vereenvoudigt dat zelfs rock-'n-roll er zonder tussenstreepjes en accent wordt geschreven. In de leefwereld van AC/DC draait alles om seks en vrouwen met een voluptueuze D-cup, en een biertje drinken met de maten. Een soort vleesgeworden reclamespot voor Maes of Jupiler, eigenlijk.

En ondanks al die clichés en de inmiddels hoogbejaarde leeftijd van de verschillende groepsleden overstegen de Australiërs hun eigen beperkingen, en bogen ze hun zwaktes om tot het pluspunten werden. En omdat ze er tijdens de set een noeste werkmansethiek
op nahielden - veel pauzes waren er niet - kon je niet anders dan onder de indruk zijn van de haast karikaturale rockshow die zich voor je ogen voltrok. De duivelshoorntjes, de korte broekjes, het vuurwerk en de talloze duckwalks... het was allemaal geen grote kunst. Maar qua entertainmentwaarde viel er geen speld tussen te krijgen. En veel meer heeft AC/DC nooit geambieerd. Dus: opdracht geslaagd. En na afloop zelden zoveel blije gezichten gezien. (Bart Steenhaut)


AC/DC treedt vanavond opnieuw op in het Antwerpse Sportpaleis. Ook dit concert is uitverkocht.