Recensies

Bloc Party: De dag dat de muis een gorilla werd

Halverwege het concert van Bloc Party (****) trekt een meisje uit het publiek haar bloesje uit. "Ik aanbid jullie" kirt ze. "En voor jou laat ik mijn tieten zien." Zanger Okereke -zelf homosexueel,
overigens- staat met zijn mond vol tanden en ook de rest van de groep weet even niet waar kijken. Dat was trouwens lang niet de enige verrassing die het Britse viertal tijdens het optreden in de Antwerpse Lotto Arena liet optekenen.

Bloc Party heeft zich in korte tijd opgewerkt tot één van de belangrijkste nieuwe bands uit Groot-Brittannië. Het eerder dit jaar verschenen A Weekend In The City was niet alleen een grote sprong voorwaarts ten opzichte van het gehypte debuut, maar gaf ook aan dat de groep het avontuur niet schuwde. De ratelende gitaarrock van weleer werd versterkt met beats en samples, en het resultaat klonk zo overweldigend dat Bloc Party zich vandaag aandient als een groep die het potentiëel heeft de Radiohead van haar generatie te worden.

En dat kan snel gaan. Okereke -tijdens vorige optredens nog een schuchter, stotterend mannetje dat nauwelijks de zaal in durfde
kijken- was zowaar een zelfverzekerde frontman geworden die spontaan zijn publiek aansprak, hen dankte voor de gouden plaat die ze eerder op de dag hadden gekregen, en zich -tijdens de bisnummers- zelfs vermomde in een gorillapakje dat hij backstage had gevonden. Daarmee dook hij -de metamorfose kende geen grenzen- zowaar het publiek in, zodat je je op de duur haast begon af te vragen of Okereke misschien een vreemdsoortig pilletje had geslikt.

Zijn betrokkenheid kwam het concert alleszins ten goede, en al vanaf het eerste nummer voelde je dat er electriciteit in de lucht hing.
'Song For Clay' was meteen een passage die de veelzijdigheid van Bloc Party in de verf zetten: het begin van een ballad, het midden van een rocksong, en de finale van een loeiende sirene. 'The Prayer' en 'Hunting For Witches' versmolten snerpende electronica met withete gitaren, en het gloednieuwe 'Flux' gaf aan dat de volgende cd misschien wel helemaal een evenwichtsoefening wordt tussen rock en techno. Ook de rustigere, in melancholie gewikkelde passages maakten indruk, met 'Sunday' en 'Uniform' als opvallendste hoogtepunten.

In de bisrondes werd ook nog wat ouder werk opgelicht. 'Helicopter'
en 'Like Eating Glass' klonken inmiddels als classics die er altijd al geweest waren, en daarmee lag de conclusie voor de hand: hoezeer Bloc Party ook zocht naar andere klankkleuren en verrassende songstructuren, nooit verloren ze de melodie uit het oog. En daar
kwam de vergelijking met Radiohead weer om de hoek loeren.

Hun The Bends hebben ze inmiddels gemaakt. Het zinderende concert in Antwerpen gaf aan dat ze het potentiëel hebben om straks hun eigen OK Computer af te leveren. (Bart Steenhaut)