Recensies

Rodrigo y Gabriela in AB - Metal mariachi brengen furie zonder ontroering ***

Hoewel Rodrigo en Gabriela bij elke wegtikkende minuut nieuwe fans voor zich wonnen in de Ancienne Belgique, lieten de twee metal mariachi je uiteindelijk wat op je honger. Tenminste: als je méér van hen had verwacht dan een spitsvondige novelty act.

Rodrigo Sánchez en Gabriela Quintero zijn twee voormalige buskers uit Mexico, die een internationale doorbraak wisten te forceren door heavy metal hymnes te ranselen uit hun akoestische gitaren. Hun stijl wordt daarbij geïnspireerd door latin en flamenco, maar evengoed door jazz - al werd improvisatie vermeden als de Zwarte Dood in Brussel.

Omwille van hun furieuze overgave en minimale bezetting spreekt men ook wel eens van de Mexicaanse White Stripes, en op het podium maakten de twee dat plaatje zelf af: net als Meg White nam Gabriela veelal de percussie voor haar rekening, waarbij de klankkast van haar gitaar diende als castagnetten - haar vingers fladderden als de vleugels van een kolibrie over het houtwerk. Ondertussen nam Rodrigo zichtbaar en hoorbaar het voortouw in de show, met temperamentvolle solo's en luide aanmoedigingen naar het publiek.

Dat de 'busking days' van Gabriela en Rodrigo intussen tot het verleden behoren, merkte je aan de gigantische videomuur achter hen, waarmee ze je een blik gunden op al hun vingervlugge manoeuvres. Even gezwind als Paco de Lucia of Al Di Meola zag je hun handen glijden over de snaren, maar voor eenzelfde subtiliteit was je aan het verkeerde adres.

Niet dat het publiek zo'n raffinement eiste: brullend staken de fans telkens een duivelsteken in de lucht, wanneer Rodrigo de intro van 'Master of Puppets' van Metallica inzette of 'Orion' werd gebracht.
Op die manier reden Rodrigo y Gabriela zichzelf helaas ook een paar keer vast: tijdens Gabriela's iets fragielere soloronde begon het publiek onbeschaamd te leuteren, of zochten ze keuvelend de bar op. Meer succes had haar artistieke wederhelft nadien met voorspelbare successen. Zo zette hij tijdens een incoherente soloronde het mes in 'Seven Nation Army' van The White Stripes en de absolute publieksfavoriet 'Stairway To Heaven'. Hoe klassevol die finale ook klonk in een duet van twee gitaren, toch ontbrak het de voorstelling op andere ogenblikken aan diepgang, poëzie of ontroering - een extra dimensie die nochtans onontbeerlijk is in flamenco.

Volgend jaar zou een nieuwe plaat uitkomen, kondigde Rodrigo voor het eind van de show nog aan. Moge Rodrigo y Gabriela dan volop breedte én diepte durven exploreren. Er zit immers méér dan een knappe gimmick in die twee. (Gunter Van Assche)