Recensies

Alain Bashung in AB - Met opgeheven hoofd de arena uit ****

In Vlaanderen doet zijn naam ook na dertig jaar carrière weinig belletjes rinkelen, maar in de hele Franstalige wereld is Alain Bashung een begrip. De Parijzenaar, naast zanger ook komiek en acteur, stond donderdagavond in de Ancienne Belgique voor één van drie ver van tevoren uitverkochte concerten. En dat zouden weleens de laatste kunnen zijn, want Bashung lijdt aan kanker, en er wordt gefluisterd dat de huidige tournee zijn laatste wordt.

Bashung (60) bracht eerder dit jaar met Bleu pétrole zijn dertiende plaat uit, een cd waarop het Franse monument een buitengewoon gevoel voor taal combineert met sombere, wat melancholische muziek die zich op de breuklijn situeert tussen rock en chanson. Het is ook geen toeval dat er een cover van Leonard Cohen op staat, want het werk van Bashung vertoont meerdere raakpunten met het werk van de Canadese songwriter. Meer nog, het optreden in Brussel schetste een beeld van hoe Cohen zou klinken mocht hij zich door TC Matic laten omringen. Bashung - strak in het pak, hoed op en de ogen achter een zwarte zonnebril - schuifelde wat onzeker het podium op, maar de gratie waarmee de door zijn ziekte fel getekende zanger 'Comme un lego' bracht, was indrukwekkend. Bashung vertolkte zijn teksten niet, hij lééfde ze. Zonder brede gebaren en wars van de ellenlange causerieën waar veel van zijn landgenoten zich zo graag aan bezondigen. Hij hield het klein, leunde op een krukje en beperkte zijn dankwoorden om niet onnodig energie te verspillen.

De muziek was gitzwart en Bashung werd omringd door vier uitstekende muzikanten, waarvan vooral de cellist zijn stempel drukte op het totaalgeluid, dat voortdurend onder hoogspanning leek te staan. Nummers als 'Je tuerai la pianiste' en 'Vénus' klonken daardoor zo intens dat je de elektriciteit tussen de groep en haar zanger haast kon voelen. Zelfs de cover van de Harry Nilssonclassic 'Everybody's Talkin' maakte een goeie beurt. Vaak kon je een speld horen vallen in de zaal. Dat zegt eigenlijk alles, want het Brusselse publiek heeft de gewoonte een eind weg te emmeren tijdens concerten. Nu stond het vaak toe te kijken alsof het Bashung over het water zag lopen en na ieder nummer volgde een lang, intens applaus.

Toch kon er achteraf slechts één bisnummer van af. Zuinig, maar de zanger zat op het einde van zijn krachten en bovendien klonk 'Madame Rêve' zo overweldigend dat je moeilijk méér kon verlangen. Als deze tournee van Alain Bashung écht de laatste wordt, verlaat de zanger met opgeheven hoofd de arena. Maar wat zou het mooi zijn, mocht hij de ziekte die hem in een wurggreep houdt toch nog overwinnen. (Bart Steenhaut)