Recensies

Motörhead in AB - Lemmy blaft maar bijt niet **

Motörhead deed de Brusselse Ancienne Belgique dinsdagavond helemaal vollopen. Die grote publieksbelangstelling werkte helaas niet inspirerend. Het Britse hardrocktrio speelde een even makke als routineuze set. Met de bisronde in zicht laaide het heilige vuur bij Lemmy en co. even op. Maar toen was het kalf al lang verdronken.

Motörhead bracht deze zomer met 'Motörizer' zijn negentiende plaat uit in 33 jaar. Daarvoor kwam de massa dinsdag niet naar Brussel, wel voor een avondje snoeiharde en doodeerlijke hardrock. De tijd dat Motörhead 'luider dan al de rest' speelde blijkt echter voorbij. Met het volume op kamertemperatuur zette het drietal (de benaming 'powertrio' laten we weloverwogen achterwege) anderhalf uur lang de automatische piloot aan, en negeerden ze een groot deel van hun nochtans indrukwekkende catalogus.

Phil Campbell heeft sinds het vertrek van Würzel de moeilijke taak om alle gitaarpartijen in de groep voor zijn rekening nemen. Maar hij leek in de AB meer geïnteresseerd in het bekertje bier dat aan zijn microfoonstandaard hing dan in de songs. En ook de iconische frontman Ian 'Lemmy' Kilmister stelde teleur. Lemmy blafte wel, maar hij beet nooit. Zijn grofkorrelige stem kwam in de geluidsmix amper bovendrijven. Veel lichaamsbeweging zat er dinsdag voor de 62-jarige zanger-bassist overigens niet in. Pas toen na drie kwartier de klassiekers 'Metropolis' en 'Over the top' van onder het stof werden gehaald, liet Lemmy zijn (zoals steeds te hoog geplaatste) micro even alleen en kwam hij naar de rand van het podium. Een kleine vonk die voldoende was om de punkattitude bij de drie oude rockers weer naar boven te halen. Maar die lol werd even later helaas weer vakkundig de nek omgewrongen, toen de AB zowel een drum- als een gitaarsolo te verduren kreeg.

De publieksrespons in de AB was navenant. Waar een optreden van Motörhead normaliter garant staat voor een kolkende mensenzee, diende zich in Brussel hooguit een kabbelend meertje aan. Zelfs het aantal crowdsurfers -altijd een barometer bij dit soort optredens - was op twee handen te tellen. Toen Lemmy het zittende balkon in de gaten kreeg maakte hij zich boos, maar echt ongelijk konden we de zittenblijvers ditmaal niet geven.

Pas naar het einde toe raakte de pletwals Motörhead eindelijk onder stoom. 'Bomber' stond als een huis van gewapend beton. En ook de onaangekondigde gastrol van Danko Jones in 'Killed by death' was snedig en smakelijk. Na een akoestisch (!) intermezzo ('Whorehouse blues') kreeg Brussel in de bisronde nog een venijnig 'Ace of Spades' en een woedende versie van 'Overkill' voorgeschoteld. "We are Motörhead and we play rock 'n roll", gromde Lemmy aan het begin en het einde van het concert. Volgende keer hopelijk toch met wat meer begeestering. (Wim Wilri)