Noem David Byrne en Brian Eno in één zin en het duurt niet lang voor het gesprek op My Life in The Bush of Ghosts belandt, de baanbrekende plaat waarmee de twee 27 jaar geleden wereldmuziek bij een westers publiek introduceerden. Eno was daarnaast te gast als producer bij Talking Heads, maar de jongste jaren dreven de carrières van beide muzikanten steeds verder uit elkaar. Wie een stilistisch vervolg verwacht op hun eerste duoplaat kan zijn verwachtingen best bijstellen.

Eenvoud primeert
'Everything That Happens Will Happen Today' is een vrij toegankelijke popplaat, waar Eno en Byrne de voorbije twee jaar via e-mail aan hebben samengewerkt. Als een reactie op de traditionele muziekindustrie willen ze de muziek - ergens tussen gospel en elektronica in - nu ook via mond-tot-mondreclame en een internethype aan de man brengen.

Inmiddels is de cd ook via de reguliere kanalen te krijgen - in twee versies overigens, waarvan één met vier bonustracks - en het eerste wat opvalt is hoe conventioneel de songs klinken, zéker voor twee mensen die in hun carrière nooit het avontuur geschuwd hebben. Dit keer was het de twee kennelijk minder te doen om het verkennen van onbekend gebied, en primeerde de eenvoud van de songs.

Sfeer van grote dagen
Eno levert de muziek, Byrne verzint er zanglijnen en teksten bij. Het principe is kinderlijk eenvoudig, maar het resultaat overklast moeiteloos het recentste solowerk van beiden. Het met blazers opgesmukte 'Life Is Long' klinkt zelfs als een radiogenieke single, terwijl 'Strange Overtones' - een song over het schrijven van een song, dixit Byrne - eveneens de sfeer van grote dagen oproept.

'I Feel My Stuff' grossiert dan weer in triphop, al evolueert het nummer gedurende meer dan zes minuten van bizar piepende piano over uit gesamplede stemmen opgetrokken breakbeats en in galm ondergedompelde gitaren tot iets wat je bijna 'progrock' zou kunnen noemen. Elders primeert de akoestische gitaar, oefent Byrne zijn jodel en knetteren de elektronische ritmes als een blok hout op een kampvuur.

Variatie troef dus, al wil dat niet zeggen dat de cd geen schoonheidsfouten heeft. Het wat vlakke 'One Fine Day' sleept bijvoorbeeld vijf minuten aan, maar is halverwege al uitverteld. Alleen: eigenlijk is dat de enige keer dat ze écht uit de bocht gaan. De rest van de nummers groeien naarmate je ze beter leert kennen, en na een paar draaibeurten voelen ze haast even vertrouwd aan als het werk van Talking Heads. Qua geluid doet de cd overigens meer dan eens aan hun 'Little Creatures' denken.

Daarnaast bewijst 'Everything That Happens Will Happen Today' onomstotelijk dat Byrne en Eno, respectievelijk 56 en 60, hun leeftijd overwonnen hebben en het kind in zichzelf wisten te bewaren. Het heeft, 27 jaar na die eerste samenwerking, opnieuw een juweel van een plaat opgeleverd. (Bart Steenhaut)

David Byrne speelt werk van zijn samenwerkingen met Brian Eno op 10 maart in de Koningin Elisabethzaal te Antwerpen.