Leonard Cohen magistraal in Vorst - Bitterzoet en bescheiden ****

Schoonheid ontstaat niet zelden uit noodzaak. Dat wist Hermann Hesse al, en die stelling werd zondag nog eens bekrachtigd door Leonard Cohen (73) in Vorst Nationaal. Vanuit zijn Tower of Song deed de crooner je adem drieënhalf uur lang stokken in je keel.
Het verhaal over de manager die aan de haal ging met Cohens pensioenfonds, is intussen genoegzaam bekend.

Dat de joods-Canadese troubadour onomwonden toegaf dat hij uitsluitend om die reden de bühne opnieuw opzoekt, zou dan ook achterdocht moeten opwekken. Maar wie dit weekend in Vorst getuige was van Cohens overtuigende présence, van zijn uitgekiende setlist en zijn excellente liveband, kon niet anders dan zwichten voor de 'Master of Gloom'.

Euforie
Die intensiteit werd soms ook de troubadour te veel. Zo zong hij 'The Partisan' met dichtgeknepen ogen en een verbeten trek om de mond, waarna een minutenlange staande ovatie volgde. En zeeg hij op zijn knieën neer tijdens 'Hallelujah', een song die in Vorst trouwens oneindig veel mooier klonk dan de studioversie (met de uitspraak "I didn't come all the way to Brussels just to fool you" had hij ons al beet).

Dat was niet anders bij 'Who by Fire', dat met een Arabische intro en een betoverend harparrangement je bloed deed stollen, of 'Tower of Song', waarbij zelfs zijn stumperige keyboardsolo euforie kon losweken. 'Suzanne' dwong de grofkorrelige zanger dan weer naar een vocaal bereik dat hij node aankon, maar zelfs in die song drong zijn donkere bariton tot het diepste van je ziel door. In 'Heart with No Companion' ging het er frivoler aan toe, toen het driekoppige koortje zich aan een rondje linedance waagde. Net zoals bij het emotionele bisnummer 'So Long, Marianne', dat plots vreemd genoeg als een singalong werd opgevat in de zaal.

Apotheose
De bitterzoete bariton bleef ondanks al die hoogtepunten de bescheidenheid zelve. Gekleed in een onberispelijk maatpak en een elegante deukhoed liet hij geen moment onbenut om zijn begeleidingsband uitgebreid te fêteren of 'très gentil' te prevelen als het zoveelste stormachtige applaus volgde.

Enig minpunt: de setlist verschilde amper van die in het Brugse Minnewaterpark, al speelde Cohen wel nog drie extra songs. Niet de minste, overigens: 'Famous Blue Raincoat' en 'Avalanche' golden zowaar als de ultieme apotheose in de hele set.

Waarom geen vijf sterren dan? Ongetwijfeld omdat Cohen dat zelf betwistte in 'Anthem': "Forget your perfect offering", klonk het daar. "There is a crack in everything, that's how the light gets in." Wie zijn wij om de meester aan te vechten? (Gunter Van Assche)