The Last Shadow Puppets met orkest in Koninklijk Circus: Wel goed, maar niet groots ***

Ze waren begin dit jaar begonnen als een hobbygroepje, maar zondagavond stonden The Last Shadow Puppets al meteen in het Koninklijk Circus. Dat de groep de frontman van het immens populaire Arctic Monkeys in de rangen telde, was daar uiteraard niet vreemd aan. Maar ook los daarvan was het optreden een evenement.

Alex Turner en Miles Kane, de twee kernleden van The Last Shadow Puppets, hadden een heus orkest meegebracht met een blazerssectie, twaalf strijkers, een trommelaar en een dirigent om het publiek bij de les te houden. Daardoor had het optreden veel weg van een flashback naar de jaren zestig. Het podium, met ouderwetse wijnrode gordijnen, was in retrostijl opgetrokken en de Puppets zelf zagen er met hun opgeknipte kapsels, dassen en smetteloze pakken uit als de jonge Beatles.

Geen toevallige referentie, overigens, want de Puppets hadden speciaal voor het optreden in Brussel een cover van 'I Want You (She's So Heavy)' ingestudeerd. In de eigen nummers zinderden dan weer echo's van John Barry, The Walker Brothers en, onvermijdelijk, Arctic Monkeys. Songs als 'Standing Next to Me' en 'Calm Like You' hielden het ritme aan van een paard in galop en werden door het orkest van sierlijke strijkjes voorzien. Het snedige 'The Age of Understatement' was vanzelfsprekend een van de uitschieters in de set.

Toch had je het gevoel dat de set wat op hetzelfde niveau bleef voortkabbelen. Er werd strak gespeeld en Turner en Kane wisselden elkaar netjes af achter de microfoon. Maar toch kon je je niet van de indruk ontdoen dat het er links en rechts een tikje te routineus aan toeging, en vooral dat de twee zangers elkaar niet wilden overschaduwen. De onderlinge communicatie werd tot een minimum beperkt en qua showgehalte beperkten de twee zich tot het ritmisch op en neer bewegen van hun gitaar, iets wat uiteraard geen uur kon boeien.

De magie waarop je zat te wachten bleef uit. De strijkers, verscholen achter een doorzichtig gordijn, voegden wel wat drama toe, maar ze kregen te weinig vrij spel om passages als 'In the Heat of the Morning' en 'Time Has Come Again' het surplus te bezorgen dat de aanwezigheid van al die extra mankracht kon verantwoorden. Meer nog: doorgaans beperkten de Puppets zich louter tot het naspelen van de plaat. Alleen op het einde van de songs durfde de groep het aan om eventjes uit haar keurslijf te breken.

Het tot de bisronde opgespaarde 'Memories', een zucht pure pop in de beste Burt Bacharachtraditie, bracht het optreden nog even in een hogere versnelling, maar echt fantastisch werd het niet. The Last Shadows Puppets voldeden gewoon aan de verwachtingen. Punt. Niet meer, niet minder. (Bart Steenhaut)