Calexico dompelt AB onder in multiculturele sferen

De populariteit van het Amerikaanse Calexico (***) neemt almaar toe. In een weken vooraf uitverkochte AB speelde het septet maandag een twee uur durende set die zijn muzikale veelzijdigheid uitgebreid in de verf zette. Het publiek reageerde geestdriftig en eiste zelfs twee bisrondes.

Calexico uit Tucson, Arizona, is het geesteskind van zanger-gitarist Joey Burns en drummer John Convertino, twee muzikanten die al hun sporen hadden verdiend bij Giant Sand. De groep ontleent zijn naam aan een stadje op de grens tussen Californië en Mexico, en die regio's bepalen in ruime mate ook de sfeer van haar muziek. Behalve alt.country- en surfgeluiden hoor je bij Calexico ook verzengende woestijnrock, tex-mex, música norteña en invloeden van Mexicaanse mariachi of de spaghettiwesterns van Morricone. Het resultaat is een pittige auditieve bouillabaisse die je herkent vanaf de eerste hap.

Het optreden begon sober, met een Burns die in 'Bisbee Blue' enkel werd begeleid door pedalsteelgitarist Paul Niehaus. Maar alras verscheen de hele band op het podium en volgde een bloemlezing uit oud en nieuw materiaal, waarin veel aandacht uitging naar Carried to Dust, de onlangs verschenen zesde langspeler van het gezelschap.

Calexico heeft nogal wat Europese vrienden en zo kwam het dat Burns en de zijnen in Brussel werden bijgestaan door de Catalaanse chanteuse Amparo Sanchez, in het warmbloedige 'Roka (Danza de la Muerte)', het naar Cubaanse son verwijzende 'Inspiración' en het als toegift opgespaarde 'Guero Canelo'. De Franse maar tegenwoordig in onze hoofdstad residerende Françoiz Breut leende dan weer haar stem aan het fraaie 'Slowness' en 'Si tu disais'.

De groep klonk afwisselend donker en feestelijk, ingetogen en exuberant. Het aandeel van de Latijns gekleurde trompetten in de songs was cruciaal: nu eens uitbundig zoals in 'Fractured Air', dan weer elegisch zoals in het naar New Orleans verwijzende 'The News about William'. In 'Black Heart' zat een accordeon verscholen, elders doken een marimba, melodica en vreemdsoortige percussie op, maar de heren gingen ook regelmatig loos op de gitaren. Dat was het geval in 'Two Silver Trees', 'Man Made Lake' en het bluesy 'Home in Your Head'.

Calexico's voorliefde voor de Mexicaanse cultuur is een statement, zeker in een land waar illegale migranten als wild worden opgejaagd. Maar Burns heeft ook voeling met de bewogen Chileense geschiedenis, getuige het pakkende 'Victor Jara's Hands'. De avond werd in schoonheid besloten met 'Crystal Frontier', Calexico's grootste hit, die de AB in een immense dansvloer veranderde. Puik concert dus. Helaas niet briljant genoeg voor die vierde ster. (Dirk Steenhaut)