CD van de week: Bob Dylan - Tell Tale Signs The Bootleg Series Vol. 8

Het is een publiek geheim dat Bob Dylan in zijn eigen repertoire altijd moeite heeft gehad om het onderscheid te maken tussen subliem en waardeloos materiaal. Maar nooit eerder werd die stelling zo nadrukkelijk onderstreept als met het jongste deel uit de bewierookte Bootleg Series.

Alleen al het feit dat de Bootleg Series inmiddels aan de achtste aflevering toe zijn, zegt wat over de enorme productiviteit die Dylan er gedurende zijn carrière op na heeft gehouden. De reeks - haast allemaal dubbelaars - stoft legendarische concerten af en speurt in de archieven naar songs die ondanks hun onmiskenbare kwaliteiten nooit eerder op een reguliere cd terecht zijn gekomen.

Op Tell Tale Signs wordt er stilgestaan bij opnamen uit de periode 1989-2006, een fase in de carrière van de Amerikaanse singer-songwriter die door kenners wordt gezien als zijn interessantste sinds het monumentale Blood on the Tracks.

Deze luxueus uitgegeven box, met negenendertig songs over drie cd's en een gebonden boek met honderdvijftig pagina's, geeft aan dat ook de nummers die de oorspronkelijke platen niet halen meer dan de moeite waard zijn. Eén blik op de tracklist en je merkt dat sommige titels je onmiddellijk vertrouwd in de oren klinken. De versies, vaak pril en drastisch hertimmerd, doen dat níét en precies dat maakt van deze nieuwe compilatie een feest voor het oor.

Je zou Tell Tale Signs een alternatieve weg kunnen noemen om de laatste twintig jaar van Dylans carrière te overlopen, maar dat is te veel eer. Songs als 'Most of the Time', 'Dignity' en het aanvankelijk aan Sheryl Crow weggeschonken 'Mississippi' zijn in deze uitgepuurde versies mooi, precies omdat je weet welke vorm ze uiteindelijk zullen vinden op de reguliere Dylanplaten. Soms, zoals bij 'Born in Time' en 'God Knows', zijn de door Daniel Lanois opgenomen uitvoeringen een stuk beter dan die welke twee jaar later op het ondermaatste Under the Red Sky terechtkwamen. Zijn krakende, rafelige stem klinkt er alleszins een stuk doorleefder op.

Ondanks de uitstekende muziek zijn er niettemin een paar kanttekeningen te maken die dit hoofdstuk in de Bootleg Series wat van zijn glans doen verliezen. Voor wie wat wilde zoeken waren nogal wat 'niet eerder uitgebrachte' songs al elders te krijgen. Op discreet uitgebrachte filmsoundtracks bijvoorbeeld of, in het geval van het succulente 'Series of Dreams', op een eerdere aflevering uit de reeks. En je kunt je ook afvragen of de modale fan echt zit te wachten op drie onderling weliswaar erg afwijkende versies van één en hetzelfde nummer. Het verklaart wellicht waarom er ook een beknoptere versie van Vol.8 beschikbaar is.

Maar luister naar 'Dreamin' of You', een fantastische song die tien jaar geleden door Dylan op een haast misdadige wijze naar de vergetelheid werd verwezen, en je kunt niet anders dan vaststellen dat deze reeks haar nut heeft. Bovendien hoor je hoe de meester zich overduidelijk amuseert op het met banjo en fiddle opgesmukte 'The Lonesome River' en het op een ingetogen folkritme voortslenterende 'Miss the Mississippi'. En, misschien nog het gekst van al, deze op papier in stukken en brokken samengestelde compilatie klinkt al bij al ontzettend coherent.

Het spreekwoord dat het afval van Dylan nog steeds beter is dan het beste werk van de concurrentie, blijkt dus toch een grond van waarheid te bevatten. En precies daarom blijft The Bootleg Series een boeiende, verhelderende, en vaak onthutsende reeks archiefopnamen. (Bart Steenhaut) (SonyBMG/Legacy) (****)


DOWNLOAD EERST: 'Series of Dreams', 'Cross the Green Mountain', 'Most of the Time' en 'Mississippi'