06/10/08, 15u07
De naam komt van een eightiesfilm waar de adembenemende Michelle Pfeiffer één van de hoofdrollen vertolkt, en ook op muzikaal vlak refereert het Nieuw-Zeelandse Ladyhawke uitvoerig aan de jaren tachtig.
De songs op dit debuut worden voortgestuwd door keyboards die zo uit de kelder van Depeche Mode of Human League lijken ontvreemd, terwijl zangeres Pop Brown aan één stem genoeg heeft om aan de samenzang van Bananarama te herinneren.
Dat resulteert - met 'Paris Is Burning', 'My Delirium' en 'Better Than Sunday' op kop - meteen in een handvol aanstekelijke popsongs die bulken van de catchy refreintjes en de scherpe hooks.
Pompende electrobeats en verkwikkende akkoordenschema's brengen het recept verder op smaak.
Niet revolutionair of vernieuwend. Maar wél een overtuigend debuut dat een actueel geluid opsmukt met een mespuntje nostalgie.
(Island/ Universal) (Bart Steenhaut)
(***)DOWNLOAD EERST: 'Paris Is Burning'