Stel je even in de plaats van Dave Grohl. Je hebt op je 22ste meegespeeld op Nevermind, een plaat die de kaart van de rock helemaal hertekend heeft.

Doorgaans is dat een verwezenlijking die de rest van je leven in de schaduw stelt (zie: Krist Novoselic) of zo zwaar wordt dat de wanhoop uiteindelijk de moed om verder te gaan hypothekeert. (zie: Kurt Cobain). Alleen Dave Grohl is uit Nirvana gestapt en sindsdien heeft de voormalige drummer zich ontwikkeld tot een charismatische frontman, die met Foo Fighters een van de populairste rockgroepen ter wereld aanvoert.

Echoes, Silence, Patience & Grace, de zesde cd inmiddels, begint zoals elke Foo Fightersplaat: met een uppercut. ‘The Pretender’ is een song die explodeert als dynamiet. Grohl verzint er een riff bij waar je je aan kunt snijden en het tempo staat in overdrive. ‘Let It Die’, waarop Grohl de longen uit zijn lijf schreeuwt, is uit hetzelfde hout gesneden en heeft alles van een klassieke hardrockplaat in zich zoals die nog zelden gemaakt wordt.

Terwijl de groep op het dubbele In Your Honor nog twijfelde tussen een ietwat geforceerde opsplitsing tussen gespierde rock en akoestische pop heeft ze die twee deze keer tot één geheel geïntegreerd. Op de koop toe sluipt er in ‘Long Road to Ruin’, het hoogtepunt van de plaat, een refrein binnen dat zo uit een westcoast-plaat van het type Fleetwood Mac kon zijn gelicht. ‘Home’ is dan weer een melancholische pianopassage en zelfs ‘Ballad of the Beaconfield Miners’, een akoestische instrumental die Grohl voor twee Australische fans heeft geschreven die een week in een mijn vast hebben gezeten, heeft zijn functie in het geheel van de plaat.

Echo’s, Silence, Patience & Grace heeft alles om een classic te worden. In afwachting daarvan is het alvast de beste plaat die de Foo Fighters tot nu gemaakt hebben. (SonyBMG) (Bart Steenhaut) (****)

Download eerst: ‘Long Road to Ruin’