Twee jaar geleden verklaarde Chris Martin in een interview met De Morgen dat het eerste hoofdstuk in de discografie van Coldplay was afgerond en de vierde cd een drastische stijlbreuk zou worden. Dat blijkt, nu Viva La Vida or Death and All His Friends klaar is, slechts gedeeltelijk waar.

Akkoord, de arrangementen zijn er, onder supervisie van producer Brian Eno, een stuk avontuurlijker op geworden en doordat nu ook strijkers, orgels, keyboards en Afrikaanse ritmes hun intrede doen, klinkt de nieuwe cd aanzienlijk anders dan het door piano gedomineerde geluid waar je inmiddels aan gewend was.

Maar melancholie blijft een belangrijk ingrediënt en de stem van Chris Martin blijft uit de duizenden herkenbaar. Wat evenwel onmiddellijk opvalt, zijn de composities, die je ondanks het feit dat ze in eerste instantie een beetje grillig aandoen dwingen te luisteren. Dat geldt net zo goed voor 'Life in Technicolor', de quasi instrumentale opener, als voor 'Lost', een nummer dat gedomineerd wordt door een minimalistische beat en een alles overheersend kerkorgel. De vergelijking met U2 steekt opnieuw de kop op in 'Cemeteries of London', een song die een Spaans ritme koppelt aan een breed uitwaaiende gitaar en een meerstemmig gezongen refrein.

Elk nummer legt een andere klemtoon en is op een heel eigen manier goed voor een krop in de keel. 'Death and All His Friends' bouwt met een minutieuze precisie op naar een climax, wordt aangevoerd door de dialoog tussen piano en etherische gitaren. En dat 'Violet Hill' een wereldnummer is, daar was u na de gratis download zelf al achter. Met haar vierde cd heeft Coldplay de mogelijkheden van haar kunnen gevoelig uitgebreid. Heeft dat tot een baanbrekende plaat geleid? Die woordkeuze lijkt me enigszins overtrokken. Maar is Viva La Vida een gedurfde en vooral uitstekende plaat? Daar valt niet over te discussiëren. Het is de plaat van het jaar. Alweer. (Parlophone / EMI) (Bart Steenhaut) (*****)

DOWNLOAD EERST: eigenlijk alles