The Cure (****) heeft de voorbije jaren in alle discretie doorgebracht. De laatste cd dateert al van 2004 en de volgende plaat wordt pas dit najaar verwacht. Maar dat gebrek aan publiciteit heeft de populariteit van de groep kennelijk niet aangetast.

Vrijdag hielden Robert Smith en de zijnen halt in het Sportpaleis, dat meteen volliep. Gek eigenlijk, hoe The Cure erin geslaagd is om één van de grootste groepen van haar generatie te worden. Robert Smith had weliswaar als tiener al in de gaten dat een tot de verbeelding sprekend imago geen kwaad kan, maar veel van de singles die hij door de jaren de hitparade binnenloodste staken schril af tegen wat je daar meestal tegenkomt. De postpunk van 'Killing An Arab' borduurde verder op een boek van Albert Camus, 'A Forest' klonk donker en onheilspellend, en het recentere 'Lullaby' verhaalde over een nachtmerrie waarbij de verteller wordt opgepeuzeld door een gigantische spin.

Bovendien was de groep nooit voor één gat te vangen. De ene keer grossierde The Cure in suïcidale doomwave, om dan plots met vederlichte pop aan de slag te gaan waarin de liefde alomtegenwoordig is.

Al die uitersten kwamen vrijdag uitvoerig aan bod tijdens een marathonconcert van drie uur dat niettemin geen seconde verveelde. Goed, het eerste uur diende hoofdzakelijk om de spieren wat los te spelen, maar 'The Walk', 'Strange Day' en het in weemoed gedompelde 'Pictures of You' kon je moeilijk uitschuivers noemen. De songs klonken puntgaaf en werden door Smith uitstekend gezongen. De groep -met de kaalgeschoren gitaris Porl Thompson en Simon Gallup met de bas tot onder de knieën- stond op scherp en bouwde aan een goede set.

Daarbij boden hits als 'Just Like Heaven' en 'Friday I'm In Love' een goed tegenwicht voor minder voor de hand liggend materiaal als 'Plainsong' -de opener- en 'To Wish Impossible Things'. Voor het publiek, vooral dertigers en veertigers, was het deels een nostalgietrip naar lang vervlogen tijden, maar de songs klonken op geen enkel moment gedateerd en tijdens het explosieve 'Push' kregen zelfs de achterste rijen kippenvel. Tussendoor werden enkele nieuwe nummers te water gelaten die vooral aangaven dat de volgende cd wellicht iets rauwer zal klinken dan we tot nog toe van de band gewend waren.

Met drie verlengingen werd de set aangezuiverd met twaalf bissen die haast allemaal teruggrepen naar het verste verleden van de groep. 'Play For Today' klonk scherp en hoekig, 'Grinding Halt' gaf aan dat er in deze veertigers nog steeds een stel jonge punks verscholen zat, en afsluiter 'Why Can't I Be You?' onderstreepte dat er in Robert Smith ook een funkgod verscholen zat. Met 35 songs voor 40 Euro was dit uitstekend concert value for money. (Bart Steenhaut)