Net als Elvis Costello is Joe Jackson (***) behalve een prima songschrijver ook een veelzijdige muzikant die regelmatig uitstapjes maakt naar jazz en klassiek. Zijn optreden, woensdag in een uitverkochte AB, getuigde van vakmanschap en ouderwetse degelijkheid, al bood het weinig verrassingen.

Jackson is een 53-jarige Brit die onlangs van New York naar Berlijn verkaste, maar wie dacht dat die nieuwe biotoop ook een invloed zou hebben op zijn muziek vergist zich. Rain, zijn pas verschenen 22ste plaat, klinkt weliswaar uitstekend, maar ligt stilistisch in het verlengde van klassiekers als Night and Day en Volume IV. Op de laatstgenoemde cd werd Joe Jackson herenigd met de band die hem bijstond op zijn allereerste langspelers.

Tijdens zijn huidige toernee kiest de zanger echter voor een trioformule, zonder gitarist Gary Sanford maar mét bassist Graham Maby en drummer Dave Houghton als medestanders. In Brussel kruidde Jackson zijn virtuoze pianospel als vanouds met Cubaanse en Puerto Ricaanse specerijen, maar liet hij zich ook verleiden tot jazzy uitweidingen en speelse muzikale citaten waarmee hij niet zelden een brede glimlach op het gezicht van de toeschouwer wist te toveren.

Op de setlist prijkte uiteraard veel materiaal uit zijn jongste cd, maar Uncle Joe liet zijn fans van het eerste uur zeker niet in de kou staan. Met opener 'Steppin' out', 'Cancer', 'Chinatown' en afsluiter 'A Slow Song' greep hij regelmatig terug op Night and Day uit 1982 en naarmate de avond vorderde, flitste hij zichzelf nog verder terug in de tijd. De veerkrachtige newwavepop van 'On Your Radio', het stuiterende 'One More Time' en het onverslijtbare 'It's Different for Girls' hadden bovendien nog niets van hun wilde frisheid verloren.
De nieuwe nummers ('Invisible Man', 'Too Tough', het springerige 'Good Bad Boy') sloten naadloos aan bij de oude hits en het swingende 'The Uptown Train' riep zelfs herinneringen op aan de hoogdagen van het Ramsey Lewis Trio. De ballad 'Solo (So Low)' bracht Jackson in zijn eentje, al dient gezegd dat de artiest hier toch op een iets te theatrale manier gestalte gaf aan zijn emoties. Dat hij occasioneel nog wel verrassend uit de hoek kan komen, bleek uit zijn puike latincover van Steely Dans 'Reeling in the Years'.

Van de bissen onthouden we vooral een feestelijk 'Is She Really Going out with Him?', dat door alle aanwezigen uit volle borst werd meegezongen. Joe Jackson staat nog altijd garant voor hoogwaardig entertainment. Een beetje voorspelbaar? Zeker. Maar goede wijn stelt toch ook niet teleur omdat je vooraf weet hoe hij zal smaken? (Dirk Steenhaut)