De wildebras heeft eindelijk rust gevonden

dm Cd van de week Zeventien jaar nadat Alanis Morissette wild om zich heen schopte met 'Jagged Little Pill', tot nader order het meest succesvolle debuut aller tijden, heeft ze eindelijk rust gevonden. Resultaat? Een van de beste platen uit haar carrière.

Alanis Morissette is niet de hipste naam in de muziekindustrie. Toch kun je er niet omheen dat ze er verantwoordelijk voor is dat mondige vrouwen tot de mainstream van de popmuziek zijn doorgestoten. Goed: zelf deed ze inspiratie op bij Tori Amos, maar de manier waarop Alanis wereldhits scoorde met nummers over seksueel machtsmisbruik in de muziekindustrie, dumpen en gedumpt worden, en het onredelijke verwachtingspatroon van ouders tegenover hun kinderen was opmerkelijk.

Opgeschrikt door haar enorme succes - 33 miljoen platen verkocht - ging zowat elke platenfirma in de late jaren negentig op zoek naar haar eigen Alanis-cloon. Het gevolg was dat de ether zowat overliep met boze, gefrustreerde rockchicks waar je uit zelfbehoud liefst in een grote boog omheen liep. En geen van allen waren ze even authentiek of succesvol als het origineel.

Sindsdien is het profiel van Alanis Morissette, ook door haar eigen toedoen, tot normalere proporties teruggebracht, al blijft het tot vandaag in de overwegend mannelijke muziekpers bon ton om lacherig te doen over haar karakteristieke stem - niet ieders meug, inderdaad - en haar teksten, vol woorden waar je best een woordenboek voor bij de hand houdt. Die stem en dat eloquente taalgebruik spelen opnieuw een centrale rol op 'Havoc and Bright Lights', maar verder valt het toch op dat Alanis op haar achtendertigste in een heel andere fase van haar leven is aanbeland. Ze is, na een aantal turbulente relaties, gelukkig getrouwd en moeder.

En omdat elke plaat van de zangeres een hoofdstuk uit haar dagboek is, deelt ze in 'Guardian', de nieuwe single, haar twijfels en bedenkingen bij deze nieuwe stap in haar leven. Alleen doet ze dat niet, zoals de thematiek meestal voorschrijft, in een kleffe ballad. 'Guardian' is een goeie, compacte rocksong met een knoert van een refrein. In 'Celebrity' plaatst ze kanttekeningen bij de beweegredenen van kandidaten van X-Factor en dergelijke talentenjachten.

En 'Woman Down' is een relaas over fysiek geweld binnen een gezin. De muziek drijft op powerakkoorden, al zorgt producer Guy Sigsworth ervoor dat het muzikale kader nooit platvloers wordt. Integendeel: op muzikaal vlak houdt deze achtste plaat het midden tussen 'klassieke' Alanis en het meer elektronische geluid waarmee ze de songs op haar vorige plaat had verpakt.

Gesuikerd liefdeslied
Maar voor u denkt dat het allemaal goed is, toch nog even waarschuwen dat het flauwste nummer dat ze ooit geschreven heeft hier ook opstaat. 'Til You' is een oprechte maar buitengewoon gesuikerde lofbetuiging aan het adres van haar echtgenoot, de rapper Souleye. Wie bovendien denkt zijn voordeel te doen met de deluxe versie, waarop als extra een tweede cd met een deze zomer ingeblikt liveconcert, kan zich de moeite eveneens besparen. Niet alleen klinkt de zangeres daar niet bijster geïnspireerd, ook de geluidskwaliteit is niet je dat.

Maar los daarvan is 'Havoc and Bright Lights' misschien wel de beste Alanis sinds 'Jagged Little Pill'. Wie haar sowieso niet moet, zal dat vast geen verdienste vinden. Maar wie zichzelf ertoe kan brengen zijn vooroordelen aan de kant te schuiven, kan niet anders dan vaststellen dat de zangeres zeventien jaar na haar doorbraak nog steeds iets te vertellen heeft.