Wil u eerst het slechte nieuws horen? Yeasayer maakt dit jaar aanspraak op de meest grauwe, lelijke en vormeloze platenhoes. Het goede nieuws: laat u niet bedriegen door de eerste indruk. Fragrant World klinkt kleurrijk, excentriek en uitdagend.

Too uncool for school. Dat etiket kreeg Yeasayer twee jaar geleden opgekleefd. Volledig in de traditie van de hipsterparadox leverde dit label de Brooklynse groep alleen maar meer aanzien op. Terwijl de stoere wijkgenoten van The Strokes vrij roemloos van het toneel verdwenen, begon Yeasayer aan een steile opmars, met hun liefde voor kerkkoorzang, exotische ritmes en verwijfde dansjes. Toen de tweede plaat Odd Blood verscheen, schopten ze het zelfs tot meest geblogde band. En in de aanloop naar hun nieuwste worp Fragrant World lijkt die opstoot in de vaart der volkeren nog niet aan z'n eind toe. Zopas sloten ze bijvoorbeeld het Cactusfestival af.

Officieel verschijnt Yeasayers derde langspeler pas op 20 augustus. Maar deze week lieten ze hun muziek al digitaal op de wereld los. De groep vreesde dat de plaat voortijdig gelekt zou worden en wilde met een geestige oplossing alle muziekpiraten een hak zetten. Al moest je aanvankelijk een goede padvinder zijn om de songs te vinden. De Brooklynse band verstopte Fragrant World in aparte vignetten op het web. Dat deden ze onder de projectnaam PSCYVOTV, kort voor 'Preemptive Self-Commissioned Yeasayer Vorstellung Or Track Visualizer'. In samenwerking met de Japanse artiest Yoshi Sodeoka bedachten ze ook een visueel luik bij elke song. Die clips zien er al even psychedelisch uit als de meeste songs klinken.

Zo klinken de vooruitgestuurde, funky single 'Henrietta' en 'Damaged Goods' alsof alle synths in de studio aangedreven werden op acid in plaats van stroom. De archetypische tribal sound van hun debuut werd dan weer naar de achtergrond gedrukt. Het meest dansbare uit de eighties vormt dit keer de soepele maar stevige ruggengraat van de groep. Op Odd Blood kwam de groep al uit de kast als fans van Tears for Fears. Maar dit keer gaan ze in 'Demon Road' ook op bezoek bij Erasure, terwijl het donkere 'Devil and the Deed' het geluid van Hot Chip verbindt met de geluidjes uit nostalgische computerspelletjes.

Toch wil de liefde voor de eighties niet zeggen dat de groep de experimentele sound van haar eerste plaat stiefmoederlijk negeert. 'Longevity' doet denken aan Yeasayers eerste culthit '2080', maar dan in de 2012-remix. En ook een moderne groep als The xx heeft blijkbaar school gemaakt, te horen aan de etherische sound van 'Glass of the Microscope'. In 'Reagan's Skeleton' drijven je gedachten dan weer spontaan naar de blotemeisjeshit 'Sweet Harmony' van The Beloved.

In de laatste rechte lijn raakt Yeasayer jammer genoeg even van de baan. Tijdens 'Folk Hero Shtick' lijk je eerder naar een chaotische droedel van een Simon & Garfunkel-song te luisteren. Maar die stuurloze pastiche is de enige faux pas.

Hoewel de groep zich op Fragrant World gedraagt als muzikale zakkenrollers, voegt ze ook zo veel nieuwe ritmes en samples toe dat ze in de meeste gevallen zélf op goud stoot.

"How quickly the bloom on the rose does leave", zingt Chris Keating in 'Damaged Goods'. Fragrant World geeft echter geen reden tot zulke sombere beschouwingen: was Yeasayer een roos, dan stond ze nu in volle bloei.

Yeasayer speelt 24/9 in de AB, Brussel