Bedrog. Een gebroken hart. Verslavingen. Nee, het officiële debuut van Frank Ocean werpt geen blik op la dolce vita. Maar ellende of niet, het levert de 24-jarige torch singer een van de allersterkste r&b-platen van 2012 op.

Maakt het uit met wie Frank Ocean het bed deelt? De eerste grote liefde in zijn leven was een man, bekende hij twee weken terug. Sindsdien vloeide nogal wat inkt over 's mans seksuele oriëntatie. Is hij gay? Straight? Snijdt zijn mes langs twee kanten? Een omlijnd antwoord op die vragen vind je niet op Oceans officiële debuut. Channel ORANGE spreekt meestal in onzijdige bewoordingen over geliefden.

Wat wél als een - tja - paal boven water staat, is dat Ocean een vurige minnaar is. Op de grens van obsessie ook. Zo verstopt zijn zoete stem een giftige angel in 'Bad Religion': "This unrequited love, to me it's nothing but a one-man cult, and cyanide in my styrofoam cup."

Cyanide in een piepschuim bekertje: hetzelfde effect sorteert deze plaat. De songs dienen zich vaak onschuldig aan als romige r&b en sensuele soul, maar herbergen een sluipend gif.

'No Church in the Wild'
Met die mix van bitter en zoet maakte Ocean het afgelopen jaar trouwens al naam. Zijn eerste grote stappen in de wereld zette hij als gezant van het agressieve rapcollectief Odd Future, maar uiteindelijk was het z'n mixtape Nostalgia, Ultra die de aandacht trok. The XX noemt zich fan, The Afghan Whigs coverden dan weer het wonderlijke 'Lovecrimes', dat in het webgoud op deze pagina wordt besproken. Ocean schreef inmiddels ook een song voor Beyoncé, collaboreerde met Nas en Pharrell Williams, en werkte aan de zijde van Jay-Z & Kanye West aan het fantastische 'No Church in the Wild', waarin hij het refrein voor zijn rekening mocht nemen.

Toch is Channel ORANGE zijn ultieme meesterproef. Daarop hoor je Ocean als een getergde torch singer, met een groot gevoel voor romantiek, drama en fijnmazige verhalen. En zoals je hierboven al kon lezen, zet hij zijn luisteraars liefst voortdurend op een verkeerd been: zo zingt hij met een angelieke falset over crack rokende meisjes, laat hij z'n getroebleerde maatje Earl Sweatshirt rappen over joyrides in de Jaguar van je rijke pappie en verweeft hij hartverscheurende songs met de ambient sounds van videospelletjes en TV-spotjes.

Channel ORANGE bestrijkt ook liefst drie decennia muziekgeschiedenis, met seventiesfunk, eighties electro en hiphop uit het begin van de jaren 90. Maar het resultaat klinkt vooral tijdloos.

Episch meesterwerk
Zo roept 'Pink Matter' (met André 3000 van OutKast) succesvol de geest van Marvin Gaye op, al loopt de vergelijking met Stevie Wonder, Prince ('Monks') of Mary J. Blige evenmin mank. 'Pyramids' is dan weer een episch meesterwerkje waarin hiphop, eurodisco en eightiespop elkaar afwisselen.

In buitenlandse bladen wordt her en der met vijf sterren gegooid naar Oceans debuut. Maar een onberispelijk parcours rijdt deze zanger nét niet. Met ijl gezwets over 'clean chakra, good karma' raak je hem immers heel even kwijt op deze plaat. Maar verder blijft dit de perfecte geluidsband voor al wie ooit de liefde zocht, vond en weer verloor. Ja, ú daar.