De doorbraak van het Australische indiefolkduo Angus & Julia Stone is een opmerkelijk succesverhaal, maar dit jaar geven broer en zus elkaar een jaar vrijaf om elk een soloplaat uit te brengen. Die van Julia verscheen vorige maand al, en met het uitstekende Broken Lights heeft nu ook de jongste zijn eerste plaat onder eigen vlag uit.

Qua karakters kunnen ze nauwelijks meer van elkaar verschillen. Zij is vrolijk en extrovert, terwijl hij als een geboren dromer door het leven sloft en uitsluitend in zijn eigen universum lijkt te leven. In hun jeugd hadden de twee - ook al woonden ze in hetzelfde huis, aan het strand even buiten Syndey - nauwelijks contact met elkaar, tot de muziek hen samenbracht en ze als duo vrij snel succesvol werden. Eerst in eigen land, niet veel later ook daarbuiten. Vorig jaar leverde hen dat bij ons uitverkochte concerten op in de Ancienne Belgique, het Koninklijk Circus en Gent Jazz, maar het vele toeren zorgde ervoor dat ze nu even elk hun eigen weg willen gaan.

Solo leggen ze elk andere accenten, en terwijl Julia Stone haar confessionele popsongs op By the Horns van bijzonder fraaie arrangementen voorziet, opteert Angus voor een gevarieerde plaat die enerzijds voortborduurt op de klassieke singer-songwritersound van Elliott Smith en de jonge Bob Dylan, maar anderzijds ook ruimte laat voor verleidelijke popmuziek zoals die beleden wordt in de dromerige titelsong.

Palmbomen
Terwijl de songs van Angus en Julia vooral op akoestische folk werden gefundeerd, verkent Angus in zijn eentje ook al eens wat rauwer, meer bluesy territorium. Op 'Bird on a Buffalo', de eerste single, komen die twee zelfs samen: je hoort een zijdezacht folkarrangement waarbij een rauwe distortiongitaar door een verrassende klankkleur zorgt. 'Only a Woman' - knappe samenzang, akoestisch kader, opnieuw die gitaar - had dan weer op een Neil Young-plaat gekund toen die nog goed was, en onderstreept dat de zesentwintigjarige Stone zowel qua tekstschrijver als componist een flinke stap vooruit heeft gezet.

Ook over de instrumentatie werd nagedacht. Je hoort banjo's en blazers en 'Be What You Be' huppelt op een zonnige beat. Je hoeft niet over veel fantasie te beschikken om er een strand, palmbomen, een hangmat en een kleurige cocktail bij te denken. De plaat, grotendeels vorig jaar op tournee geschreven, lijkt heel losjes en franjeloos ingespeeld maar dat deert niet.

Integendeel: het zorgt voor een directer, meer ongedwongen geluid dat prima past bij de sfeer van de teksten. Die voelen een stuk persoonlijker aan dan op Smoking Gun, de plaat die Angus Stone drie jaar geleden uitbracht onder het pseudoniem Lady of the Sunshine. In plaats van één interessante carrière hebben broer en zus Stone er samen nu dus drie. En mocht u zich afvragen hoe het nu zit tussen hen beiden: ook de opvolger van Down the Way blijkt inmiddels zo goed als klaar. Mooi. Maar in afwachting is dit alvast veel meer dan gewoon een zoethoudertje.