Zoekmachines slaan op tilt bij hun onmogelijke groepsnaam, maar laat jezelf daardoor niet uit het lood slaan. Alt-J, zette immers één van de prachtigste platen van het voorjaar achter die onmogelijke naam.

Voor de fanatieke spionkop van Steve Jobs: Alt-J dankt z'n naam aan een Mac computer. Het delta-teken waar dit kwartet uit Leeds zichzelf naar vernoemt wordt namelijk alleen op een Apple-scherm gegoocheld door de speciale toetsencombinatie Alt + J.

Klinkt als de elitaire vondst van pseudo-intellectuele rukkertjes? Daar valt iets voor te zeggen. Maar om hen enigszins te zuiveren van blaam: aanvankelijk noemden deze jonge studenten literatuur- en kunstwetenschappen zichzelf gewoon The Films. Helaas bleek een collectief uit Amerika al onder die vlag te varen. Jammer, want die naam past de muziek van Alt-J eigenlijk nog beter om het lijf.

Zo flitsen spontaan gedetailleerde beelden voor je netvlies bij filmisch sterke songs over zinloos straatgeweld ('Fitzpleasure'), de laatste momenten van fotograaf Robert Capa, vooraleer z'n voet een ongelukkige ontmoeting heeft met een landmijn ('Taro'), of een meisje dat droomt van een zorgeloos leven, en haar gebeden enkel beantwoord ziet door een roedel blaffende honden (het eerste interludium).
In 'Matilda' gaat het kwartet zelfs nog iets verder in hun cinematografische trip. Daarin strooit Alt-J met referenties aan 'Léon: The Professional', een film van Luc Besson en met Natalie Portman in de titelrol. Het bezwerende mantra "This is for Mathilda" verwijst naar de emotionele laatste woorden van de huurmoordenaar in die film, die gespeeld wordt door Jean Reno.

'Breezeblocks' is dan weer losjes gebaseerd op het kinderboek Where The Wild Things Are, dat in 2009 verfilmd werd door Spike Jonze.  
De muzikale invloeden van Alt-J zijn echter veel moeilijker te duiden. Zo laat de groep zich voorstaan op een even vernuftige als ontregelde mix van folk, glibberige R&B, elektronica en achttienkaraats-pop. Daarmee maken ze het je bespottelijk lastig om hen in één hokje te plaatsen.
Alt-J doet je in éénzelfde song zowel denken aan Nick Drake als aan TV on the Radio en sprookjes van duizend-en-één-nacht ('Taro'). Of aan Yeasayer die Fleet Foxes coveren bij het haardvuur ('Dissolve Me'). Een andere keer lijkt de Daan Stuyven van Dead Man Ray dan weer de barfly van dienst in een louche lounge-hotel ('Tesselate').

Op papier klinken die verbanden wellicht volkomen van de pot gerukt. Maar An Awesome Wave bewijst dat je met zo'n veelheid aan ideeën, invalshoeken en stijlen toch een spannende én wondermooie plaat kan maken.

Intellectuele bravoure blijft namelijk uit, zelfs als de groep in 'Fitzpleasure' een hoofdstuk uit Hubert Selby Jr.'s Last Exit To Brooklyn aanhaalt of het op een spiritueel chanten zet. Alt-J schrijft pure popsongs, maar arrangeert ze alsof ze eerder een koortsdroom zouden willen toonzetten.

Nog opmerkelijker is dat Alt-J schoonheid en genot durft putten uit agressie en bruut gedrag. Niet zelden laten de songs een golf van geweld over je heen spoelen - oorlogsgruwel in 'Taro', hardhandige hangjongeren in 'Bloodflood', of de rauwe kater na een liefdesbreuk in 'Ms'.
Maar tezelfdertijd koppelt de groep er zulke wonderlijke en boterzachte melodieën aan vast, dat je gemagnetiseerd volgt in hun trip. Jongleren met emoties: dàt is dus de magische formule achter Alt-J.  


DOWNLOAD EERST: 'Tesselate', 'Breezeblocks', 'Fitzpleasure'