Spanjaarden en dansmuziek: sinds de Macarena hadden we geen hoop meer op een sprookjes-huwelijk. Maar nu is er John Talabot met een debuut vol kleurrijke elektronica.

Je hebt maar één kans om de perfecte indruk te maken, wordt wel eens beweerd. Wie kan het John Talabot dan kwalijk nemen dat hij ruim de tijd nam om zijn verhaal vorm te geven?

In 2009 kwam zijn naam voor het eerst bovendrijven, een jaar later draaide zijn 'Mathilda's Dream' en 'Sunshine' al enthousiast rondjes in de hoofden van digitale fijnproevers. Met remixes voor The xx of Glasser zorgde Talabot er uiteindelijk voor dat zijn naam op de lippen van alle hipsters bestorven lag.

En nu is er dus pas fIN: een wonderlijk debuut, waarop elf dancetracks zich als een zomers sprookje aandienen. De avondzon kleurt rood, de zinderende hitte van de dag is bijna verdwenen, maar een nieuwe broeierigheid dient zich alweer aan: die van de dansvloer.

Talabot toont daarbij een opmerkelijke januskop: zijn tunes blijven altijd net melancholisch genoeg om ook in de beslotenheid van je eigen kamer op te leven. Net zoals de architect Gaudí zijn thuisstad Barcelona van kleur en verbeelding voorzag, leidt fIN je bij de hand doorheen een feeërieke tuin die voortdurend verandert met je eigen gemoed. Verdwalen lijkt hier nog de beste optie.

Talabot scharrelt op dit debuut zowel rond met deephouse als balearic disco, maar zet tegelijk ook zijn zinnen op pure pop. Dat breekt hem één keer bijna zuur op: 'Journeys' klinkt op het eerste gehoor als een braaf achterneefje van Yeasayer, maar valt uiteindelijk toch in genade door de warme gospelfeel van gastzanger Ekhi.

Nog beter is de onbekommerde plaatfinale met 'When the Past was the Present': luister je 's nachts met koptelefoon, dan hoor je een nachtmutsje op een four-to-the-floorbeat. Zet je de versterkers volledig open, dan voel je de euforie van een eindeloze uitgaansnacht.

Kwakende kikkers
'So Will Be Now...' openbaart zich dan weer als een sensueel hoogstandje, ondanks de verhakkelde vocals. En even voordien blaast de bizarre floorfiller 'Oro y sangre' je van je sokken. Die track rijmt een rotaanstekelijke beat met de sample van een ijselijke gil uit een horrorfilm. Ook 'El oeste' vertoont zulke naargeestige trekjes: af en toe schuift een synth lelijk uit, terwijl een drummachine de Mars der Verdoemden inzet. Creepy? Reken maar. Al blijft dit geluidslandschap toch vooral adembenemend.

Het epische 'Depak Ine' dweept dan weer met een donkere echo van 'Everything Counts' van Depeche Mode. Enig tegenwicht voor de onheilspellende baslijn bieden kwakende kikkers (!), zweverige synths en een cowbell.

Aan het einde van deze opwindende rit vraag je je spontaan af wat deze techneut nog méér in zijn mouw heeft zitten. Wat het ook moge zijn, deze fIN is alvast een prachtig begin. (Permanent Vacation /N.E.W.S.)

DOWNLOAD EERST: 'So Will Be Now...', 'Destiny', 'El Oeste', 'Oro y Sangre'