Veertig jaar is het geleden dat Serge Gainsbourg met Histoire de Melody Nelson de invloedrijkste Franse popplaat uitbracht. Om die verjaardag luister bij te zetten is de cd nu opnieuw uit in een prachtige Super Deluxe Editie, met naast de plaat op cd en vinyl ook een volledig hoofdstuk met alternatieve versies, een nieuwe documentaire én een sfeervol fotoboek. En wat blijkt? De tijd heeft geen vat op dit zinnenprikkelende meesterwerk.

In het broeierige Histoire de Melody Nelson beschrijft Gainsbourg zijn obsessie voor een minderjarig Engels meisje. Hij voelt zich er seksueel toe aangetrokken, maar haar prille leeftijd zorgt ervoor dat ze in eerste instantie onbereikbaar blijft. In het echte leven had het enfant terrible uiteraard niet te klagen over een gebrek aan vrouwelijke belangstelling. Hij had al een relatie met überbabe Brigitte Bardot achter de rug, en Jane Birkin, die op de hoes het personage Melody Nelson belichaamt, was zijn nieuwe vriendin. De onschuld die ze uitstraalt - rode pruik op het hoofd, pluchen aap waarachter ze haar blote borsten verstopt - werd perfect geregisseerd door Gainsbourg zelf. Terwijl hij anders niet zoveel belangstelling besteedde aan de manier waarop zijn muziek verpakt werd, had hij dit keer zeer specifieke richtlijnen voor fotograaf Tony Frank. Zelfs over de blauwe achtergrond was nagedacht.

In tegenstelling tot wat vaak wordt aangenomen, zat Gainsbourg jaren voordien al met het idee voor de conceptplaat in zijn hoofd. Na het gigantische succes van 'Je t'aime... moi non plus' had hij eindelijk genoeg geld om, zoals hij het zelf zegt, aan "een écht project" te beginnen. Zoals wel vaker bij Gainsbourg was het een understatement dat kon tellen. De plaat - een verhalencyclus waar alle nummers verband houden met elkaar - veroorzaakte een heuse revolutie in de Franse muziek. Niet dat het publiek dat in eerste instantie in de gaten had, want ondanks lovende kritieken werd de elpee in 1971 met amper 15.000 verkochte exemplaren een commerciële flop.

Gainsbourg mompelt dicht tegen de microfoon een verhaal over seks, dood, esthetische schoonheid en de haast perfecte puurheid van de jeugd. In het openingsnummer vinden we de zanger achter het stuur van zijn Rolls-Royce als hij per ongeluk een meisje aanrijdt. Hij ziet hoe tijdens het vallen haar korte rokje opwaait en zijn verbeelding slaat op hol. Wat volgt is een passionele vrijpartij in een hotelkamer ('Ah! Melodie'), maar in het laatste nummer ('Cargo Culte') stort het vliegtuig dat het meisje terug naar huis brengt neer. Zoals altijd bij Gainsbourg loopt ook deze liefdesgeschiedenis slecht af. En gevolg van de vrouwenhaat waar de zanger altijd al mee kampte.

Los van het verhaal - altijd goed voor een beetje controverse - valt vooral de muziek op. De arrangementen van Jean-Claude Vannier zijn gedurfd en experimenteel, en ook al wordt de plaat in eerste instantie miskend, toch zal ze later van grote invloed blijken op artiesten als Beck, Jarvis Cocker, Placebo en The Divine Comedy. Intussen heeft Histoire de Melody Nelson een iconische status verworven. Het album onderstreept ten overvloede het genie van Gainsbourg, niet in de laatste plaats omdat hij maar acht uur (!) nodig had om de hele cd te schrijven. De alternatieve versies (met één niet eerder uitgebracht nummer: 'Melody Lit Babar') zijn leerrijk maar niet echt essentieel. De cd zelf (én de nieuwe, leerrijke documentaire) is dat wel. Een classic. (Mercury)